Ερωτικό Instantane * Αφήγημα
Πόσο αφύσικο ν΄αγγίζω τα ίδια μου τα μαλλιά και να μη νιώθω απολύτως τίποτα….
‘Τα μεταξωτά χάδια πάνω στα φιλιά’
έτσι ψιθύριζες και κρυβόσουν με πείσμα, μέσα στον σκοτεινό χείμαρρο
ν΄ανακαλύψεις τη μυρωδιά του μεταξιού… που υποστήριζες
πως προκαλούσε συνεχώς τον μικρό θεό,
που φτερούγιζε πάνω από το κεφαλάρι του κρεβατιού.
Κρυβόσουν, ενώ η ανάσα σου στόχευε να ξυπνήσει γι΄ακόμη μια φορά
τη μικρή λαίμαργη ηδονή, που πάλευα να κρατήσω ναρκωμένη.
Εκεί, ανάμεσα στους χτύπους της καρδιάς,
που σχεδόν ακαριαία έχανε τον ρυθμό της.
Ένας μικρός θάνατος… έτσι ένιωθα… έτσι μετέφραζα τη λαχτάρα μου
την αναστάτωση του κορμιού μου, την τρέλα της ψυχής μου.
Διασκέδαζα για πρώτη φορά, που ήξερα πως τελικά θα κατακτηθώ,
πως νικητής θα στεφτείς ξανά εσύ… και ξανά… και ξανά,
μέχρι οι ανάσες να κουραστούν και ν΄αναζητήσουν καταφύγιο,
μέχρι το κορμί να κραυγάσει μέσα από μια αφύσικη εξάντληση
και ν΄αφεθεί στου Μορφέα το μαξιλάρι.
Ένα ολόκληρο ταξίδι από την κόλαση στον παράδεισο
από την ηδονή στην απόλυτη παράδοση, με λάβαρο
έναν κατάμαυρο χείμαρρο, που είχε τη μυρωδιά του γιασεμιού,
τη δροσιά του δειλινού, το χάδι του κορμιού που σ΄είχε ερωτευθεί….
Και τώρα…
Πόσο αφύσικο Θεέ μου να βλέπω τον κατάμαυρο χείμαρρο
πεταμένο στα πόδια μου, ντροπιασμένο.
Ένα μπερδεμένο κουβάρι στο βρώμικο πάτωμα,
που κάποτε θεωρούσες σύμβολο της θηλυκότητάς μου,
να το κοιτώ απαξιωτικά και να σκουπίζω τις λεπίδες από το ψαλίδι
που είχες κρύψει στο συρτάρι μαζί με τα μυστικά.
Ίσως γιατί ο πόνος είναι αβάσταχτος
Ίσως γιατί δεν αντέχω να τον βλέπω
Ίσως γιατί πάντα θα μου θυμίζει…
τα φιλιά σου πάνω στα μεταξωτά χάδια – μαλλιά!
©️2024 Μαρία Σταυρίδου
Αρθρογράφος * Λογοτέχνιδα
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα