Ποίηση – Το βλέμμα –
Ποίημα Μη με κοιτάς μ'αυτό το βλέμμα το γεμάτο απορία Τόσο ἐκπληκτο! Η παιδική ψυχή σου πρώτη φορά που αντάμωσε τον πόνο Μακάρι να με κοίταγες με μίσος, με κακία…
Ποίημα Μη με κοιτάς μ'αυτό το βλέμμα το γεμάτο απορία Τόσο ἐκπληκτο! Η παιδική ψυχή σου πρώτη φορά που αντάμωσε τον πόνο Μακάρι να με κοίταγες με μίσος, με κακία…
Ποίημα Κρίνοι κι αγκάθια Λέξεις και δάκρυα στεφάνι σου πλέκουν, παιδί του πολέμου σε άγραφη κόλλα χαρτί. Κρίνο λευκό βαμμένο με αίμα, σ' αγκαλιάζει με οδύνη η άμοιρη μητέρα.…
Ανοίγω φτερά σαν παιδί με τα πουλιά να αποδράσω Με το γαλάζιο του ουρανού να βάψω γκρίζες εικόνες Σε ένα λευκό σύννεφο να αφήσω λυγμούς αθώων @Αγλαΐα Κεφαλά, 25-8-2023 Αρθρογράφος…
Στο ξεχασμένο δάσος ζούν απομεινάρια δένδρων κορμιά με τα κλαδιά τους απογυμνωμένα Χωρίς τα φύλλα τους μοιάζουν με Ικέτιδες σε αρχαία τραγωδία που εκλιπαρούν με χέρια υψωμένα την Θεία Δίκη…
Κάποιους ανθρώπους δεν μπορείς ποτέ να λησμονήσεις. Φεύγουν και αφήνουν πίσω μια ηχώ, να ζωντανεύει η μορφή τους στο μυαλό. Μέσ' τον αγώνα της ζωής καλής η δύσκολης στιγμής, χαράς…
0 items in your cart (0,00€)