Ποίηση – Σταχτιές μουντζούρες –
Ποίημα Παλιά κιτρινισμένη σελίδα η ζωή που περνάει. Κι ο χρόνος γομολάστιχα. Τα σβήνει όλα, σιγά, μεθοδικά.. Μόνο σταχτιές μουτζούρες μένουν. Να καλύπτουν λάθη. Αυτά που λάτρεψες και υπερασπίστηκες με…
Ποίημα Παλιά κιτρινισμένη σελίδα η ζωή που περνάει. Κι ο χρόνος γομολάστιχα. Τα σβήνει όλα, σιγά, μεθοδικά.. Μόνο σταχτιές μουτζούρες μένουν. Να καλύπτουν λάθη. Αυτά που λάτρεψες και υπερασπίστηκες με…
Ποίημα Μέσα στην αναμπουμπούλα Μου την έκανες μικρούλα Με άφησες να περιμένω σε Σε σταθμό με δίχως τρένο Ξόδεψα πολλά να μάθω Την αγάπη πώς να γράφω Που φωλιάζει η…
Σκέψεις Χαμένοι μέσα στο ίδιο τους το ψέμα… Άνθρωποι που το σκοτάδι τους έχεις καταπιεί ολοκλήρους. Πόσο περίεργο… μια ολόκληρη ζωή ‘μονταρισμένη’ μέσα στο ψέμα, που θα σκότωναν να γίνει…
Αφιέρωμα * Σκέψεις Η ΗΜΕΡΑ ΠΟΥ «Η ΤΙΤΛΟΣ - ΓΥΝΑΙΚΑ» ΜΕ ΤΗΝ ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΗΣ ΣΦΡΑΓΙΣΤΗΚΕ ΙΣΟΠΑΛΗ ΤΟΥ ΑΝΔΡΑ ΣΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΤΟΥ. Η ΓΥΝΑΙΚΑ, ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΙΜΑΤΑΙ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΓΙΑ ΟΛΕΣ…
Λόγια που σου χρωστάω (εκδ. Κάκτος, 2024) τιτλοφορείται το πρώτο έργο της Ελένης Ζερβοπούλου, ενός ανθρώπου που αγαπάει έμπρακτα το βιβλίο. Με αφορμή τον τίτλο, θα ήθελα να σημειώσω πως…
Ποίημα Σαν γυναίκες στο βήμα σου καμαρώνουν οι δρόμοι και στο βλέμμα σου θάλασσες με νερά αλμύρα. Με τον κόσμο σου μαλωσες που κοιμάται ακόμη και κι απ τα όνειρα…
ΓΥΝΑΙΚΑ Γ έμισε πρωινούς ήλιους. Υ άκινθους στα μαλλιά. Ν ερό ζήτησε να ξεδιψάσει. Α δικημένη την αφήσαν κάτω απ' τα όνειρα και την άνοιξή της. Ι αχή πολεμική άφοβα…
Ποίημα Αιωρούμαι…. σαν να με απέβαλε η ίδια η ζωή από πάνω της. Αισθάνομαι ένα φύσημα αγέρα να με παίρνει μακριά να μ΄απομακρύνει βίαια… στα βαθιά να με ταξιδεύει εκεί…
Ποίημα Μα πες μου ρε ζωή πως να κρατήσω τ΄όνειρο; Πες μου πως να το φυγαδεύσω από το φως της μέρας; Κι είναι μεγάλο Κι είναι βαρύ Είναι που στάθηκε…
Ποίημα Κι Είπε το φως να γίνει και πλάστηκε εκείνη που τη ζωή χαρίζει το είδος διαιωνίζει. Μάνα στα χείλη καθενός που δύσκολα περνάει αγάπη μέσα στην καρδιά εκείνου π'αγαπάει.…
0 items in your cart (0,00€)