Αφήγημα
Αναζητούσα μόνο μια αγκαλιά να κουρνιάσω, να μην είμαι έρημη σ’ ένα άδειο σύμπαν.
Να πάψει η ψυχή μου να ματώνει απ’ τα ψεύτικα λόγια που μου έσκισαν τα σωθικά.
Ξεγύμνωσα τη ζωή μου για σένα και η εγκατάλειψη σου έσβησε κάθε χαρά.
Ουρλιάζω σιωπηλά μα δεν παζαρευω τα αισθηματα μου.
Δεν έψαχνα το παράλογο… Να αγαπήσω και να αγαπηθω μόνο.
Οι ανάσες μου ρουφάνε τώρα τον αέρα της θλίψης, της απογοήτευσης.
Δεν περιμένω πια απάντηση από σένα. Οι στιγμές περνάνε νωχελικα.
Και είναι απλά ένα ακόμη βράδυ μοναξιάς που έκλαψα…
Ένα ξημέρωμα ακόμη που με βρήκε με μάτια βουρκωμενα.
Ένα πικρό αντίο μου χάρισες… και χάθηκε η ομορφιά απ’ το κάδρο της ζωής μου.
Το βλέμμα μου ταξιδεύει πια στο άπειρο.
Ένας μικρός θάνατος ο χωρισμός.
Σαν να εμπηξες στα εύθραυστα υπολείμματα της καρδιάς μου,
ένα μαχαίρι, μια κοφτερή λεπίδα.
Φλέβες και αρτηρίες μια όμορφη μάζα.
Βουλιάζω, χάνομαι στο χείλος του συναισθηματικού γκρεμού.
Η προδοσία του μεγάλου μου έρωτα, βαραίνει όλο μου το είναι.
Ένα ψυχικό ράκος γίνομαι, δεν θέλω να σκέφτομαι πλέον…δεν έχει νόημα.
©️2025 Αναστασία Γεωργακοπούλου
Αρθρογράφος * Στιχουργός * Συγγραφέας
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα