Ποιητική διάθεση
Παράξενο φώς, ακτίνα ηλίου ή η λάμψη μιας ψεύτικες δεσμίδας;
Πάνω στου βράχου τις κοφτερό τις κόγχες γράφει τραγούδι στην αγάπη
που βυθίστηκε στα βάθη του ωκεανού,
εκείνου που ταξίδεψαν τα όνειρά μας,
εκείνου που αίμα βάφτηκε,
σαν κοφτερό μαχαίρι έκοψε το γόρδιο δεσμό μας,
κι άφησε το ρεύμα του να παρασύρει και να πνίξει ότι νιώσαμε.
Αυτό το εκτυφλωτικό το φως, ζωγράφισε το φεγγαρόδρομο
που οδηγεί και πάλι πίσω στη σπηλιά του έρωτα,
εκεί που πληρώσαμε με τίμημα την ίδια την ψυχή μας.
Δες το αγάπη μου!
Ακολούθα τα νωπά μου αποτυπώματα στο ποτισμένο δάσος
κι όταν το διάβα σου τελειώσει
ελα και πιες και πάλι εκείνο το γλυκό κρασί,
αυτό που κράτησα ζεστό
μόνο για σένα και για μένα,
την αγάπη μας!!!
©2024 Καλλιόπη Θωμά
Αρθρογράφος – Ποιήτρια – Συγγραφέας

Τελειο!