Ποίηση – Άξιωσε με Κύριε –

Ποίημα

Αιωρούμαι,
κόκκος άμμου στον άνεμο.
Δεν μπορώ να πετάξω μα,
ούτε στην γη μπορώ να σταθώ .
Στην άκρη τής κάθε νύχτας,
ξεσκονίζω τα όνειρα μου κι αφήνω την σκόνη τους
να πονάει τα μάτια μου.
Έτσι, μπορώ να κλαίω με την ησυχία μου
χωρίς εξηγήσεις, χωρίς παρεξηγήσεις,
χωρίς προσδοκίες.
Είμαι δρόμος στην κοιλάδα των σκιών,
βαδίζει πάνω μου ο φόβος ,
γίνεται ποταμός δακρύων μετανοίας.
Μη εισενέγγεις με εις πειρασμόν
αλλά ρύσαι με από τού πονηρού
και αξίωσε με Κύριε,
Ν, ανέβω μιά νύχτα στον σταυρό Σου
και τα καρφιά μακριά Σου να πετάξω
και μ, όση δύναμη στα στήθη μου απομένει
να Σού φωνάξω
Δεν είμαι πια ο σταυρωτής Σου
Δεν είμαι πια ο δήμιος Σου
Μόνο αγάπη έχω στην καρδιά μου
Ελεύθερος είσαι πια Χριστέ μου!

©2024 Κτενά Αργυρούλα
Αρθρογράφος – Ποιήτρια