Σκέψεις – Μια μητέρα –

Σκέψεις

Μια μητέρα ακούραστα περιμένει το παιδί της μέσα στο σκοτάδι να επιστρέψει από την έξοδο του. Ολομόναχη στέκεται και αγωνιώδης παρακολουθεί μέσα από τα παράθυρα… Ακουμπάει στα περβάζια για βοήθεια, για ισορροπία. Οι αγκώνες και τα χέρια κουράζονται, κοκκινίζουν, και μελανιάζουν όσο οι ώρες περνούν. Τα πόδια της λυγίζουν. Μοναδικός της σύντροφος, ένα νυχτερινό φως καθώς φοβάται να μην ξυπνήσουν τα μέλη της οικογένειας… ειδικά ο πατέρας.
Μόνο αυτή, πάντα κουβαλάει το βαρύ φορτίο κρατώντας την αναπνοή της μέχρι να δει το παιδί της να πλησιάζει το σπίτι τους. Με δάκρυα χαράς ήσυχα θα του ανοίξει την πόρτα να μπει μέσα. Και ενώ τον καθοδηγεί στην κρεβατοκάμαρα του, του δίνει τη μητρική της συμβουλή… υπενθυμίζοντας του τους κανόνες του σπιτιού που πρέπει να τηρεί να μην επαναληφθεί.
Κοντεύει να ξημερώσει… δυο ώρες αν καταφέρει να κοιμηθεί πριν αναλάβει την καθημερινή της βάρδια. Επάγγελμα σώμα και ψυχής… μητέρα. Μισθός… χαρά, κλάμα, θυσία… φιλί, αγκαλιά και ξενυχτια.

©2024 Maro Patrianakos
Αρθρογράφος – Δημοσιογράφος – Συγγραφέας

Μια ελευθερη

που απλα εκφραζει οσα αισθανεται χωρις προκαταληψεις …

που την συγκινουν της ζωης τα σεναρια.