Διήγημα – Κυνηγώντας τα όνειρά τους –

By
You are currently viewing Διήγημα – Κυνηγώντας τα όνειρά τους –

Διήγημα – Κυνηγώντας τα όνειρά τους –

Διήγημα

Ένα διήγημα από τη συλλογή διηγημάτων
«Όλα τα ποτάμια ονειρεύονται τη θάλασσα»
του Ηλία Μαργιόλα

Ο Κασίμ γεννήθηκε στα βάθη της Αφρικής σε μια αχυρένια καλύβα, ο Γιουσέφ γεννήθηκε
στην Παλαιστίνη σε ένα μισογκρεμισμένο σπίτι, η Αμίνα άνοιξε τα μάτια της στη ζωή
σε μια υγρή, ψαράδικη τρώγλη σε κάποια ακτή της Μεσογείου.
Δεν είχαν φυσικά ποτέ τους συναντηθεί στον κόσμο, έπλαθαν όμως τα ίδια παιδικά
όνειρα. Μη φανταστείς τίποτε σπουδαίο, μεγαλοπιάσματα, μόνο μια θέση κάτω
απ’ τον ήλιο των τυχερών παιδιών. Και να ’χουν λέει μπόλικο ψωμί, ειρήνη,
ασφάλεια και ελευθερία.
Κανείς δε συναντήθηκε με το όνειρό του, γιατί τον Κασίμ τον πρόλαβε η πείνα,
τον Γιουσέφ τον πρόλαβαν οι μπόμπες, την Αμίνα την πήραν τα κύματα
και τα κοχύλια της θάλασσας.
Ο Κασίμ πάσχιζε για μια δουλειά , ό,τι κι ό,τι, να φέρει ψωμί στη μάνα
και στ’ αδέρφια, αλλά τον πρόλαβε η πείνα. Ο Γιουσέφ ονειρευόταν ένα μεγάλο σχολείο,
τον πατέρα γέρο στο σπίτι και τη μάνα στη ζωή του, αλλά τους πρόλαβαν οι μπόμπες.
Η Αμίνα έψαχνε έναν τόπο λεύτερο και ανοιχτό, που να αντέχει τα όνειρά της,
εκείνα που τα κατάπιαν τα κύματα της Μεσογείου.
Οι Θεοί της Αφρικής, της Παλαιστίνης και των Θαλασσών, δεν ήξεραν φαίνεται τίποτε για
τα όνειρά τους: του Κασίμ, του Γιουσέφ και της Αμίνα. Οι κυβερνήτες αυτού του κόσμου,
έτυχε αυτή την εποχή να ’χουν μεγάλες σκοτούρες, παγκόσμια σχέδια ανάπτυξης, έστω για
τον μισό πλανήτη και τα μισά παιδιά του.
Στο τέλος, σε μια φωτεινή συγκυρία, ξεσηκώθηκε μια διεθνής οργάνωση γονιών και πήρε
στα χέρια της τις τρεις ιστορίες, του Κασίμ , του Γιουσέφ και της Αμίνα· τις έβγαλε στο φως
και ύστερα με τις φωτογραφίες τους στο χέρι, κινήθηκαν προς κάθε κατεύθυνση, προς κάθε
αρμόδιο· να ζητήσουν τη βοήθειά τους, να προλάβουν την πείνα για τον επόμενο Κασίμ,
τον πόλεμο για τον επόμενο Γιουσέφ, την φτώχια για την επόμενη Αμίνα.
Κατέθεσαν το πρόβλημά τους σε διάφορες κυβερνήσεις, σε διεθνείς οργανώσεις για το
παιδί και στο τέλος σκέφτηκαν μια πορεία προς τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ).
Εκεί όμως βρήκαν μπροστά τους την αστυνομία, τους φρουρούς της τάξης. Και η αδιαφορία
ήταν εκεί, η ένοχη σιωπή ήταν εκεί, η ευθύνη δεν ήταν πουθενά. Το αίτημά τους μπορούσε
να εξεταστεί σε ένα επόμενο στάδιο. Χρειάζονταν, άλλωστε, πολύ περισσότερα στοιχεία για
το σοβαρό αυτό ζήτημα, στατιστικές αναλύσεις, ακριβείς αριθμοί, επίσημες υπογραφές και
λοιπά και λοιπά· κι έτσι έκλεισαν την κουβέντα.
Οι γονείς κατάλαβαν. Ήξεραν, άλλωστε, και απ’ τις προηγούμενες προσπάθειες.
Κρατώντας τις φωτογραφίες αποχώρησαν με κατεβασμένο κεφάλι και συγκεντρώθηκαν
ξανά σε μια κλειστή αίθουσα, να μιλήσουν, να σκεφτούν τη συνέχεια.
Ακούμπησαν τις φωτογραφίες πάνω στο γραφείο της έδρας, τη μια δίπλα στην άλλη.
Τα παιδιά κοιτάχτηκαν για πρώτη φορά μεταξύ τους. Στη μικρή ζωή τους δεν έτυχε,
δεν πρόλαβαν να συναντηθούν. Κοιτάχτηκαν κάπως κουρασμένα μεταξύ τους και μετά
κοίταξαν κάτω τους γονείς. Με τα μάτια τους αντάλλαξαν γρήγορα τη σκέψη τους
και συμφώνησαν χωρίς δυσκολία. Θα έκαναν κι αυτά το παρακάτω βήμα μόνα τους, γιατί είχαν
καταλάβει πια ότι μόνα τους ήταν πάντα και μόνα τους θα είναι πάντα. Ένα και δυο,
όπως λένε και τα παραμύθια, βγαίνουν απ’ τις κορνίζες και τρέχουν κατευθείαν
στους Θεούς τους· όλοι μαζί και οι τρεις μαζί.

-Το και το παντοδύναμοι, εσείς ξέρετε καλύτερα, πρέπει να ξέρετε καλύτερα.
Η πείνα, ο πόλεμος, η φτώχια…

Οι Θεοί της Αφρικής, της Ασίας και της Θάλασσας, έσκυψαν το μεγάλο αφτί τους προς τη
γη· άκουσαν, σκέφτηκαν, αλληλοκοιτάχτηκαν, μέτρησαν, υπολόγισαν και στο τέλος
απάντησαν:

-Εμείς, καλά μας παιδιά, βλέπουμε πολλούς ανθρώπους ευχαριστημένους, κι όμως,
με φαΐ αρκετό, με ύπνο καλό, χτίζουν ναούς για μας. Οι περισσότεροι ζωντανοί είναι καλά
και ’σείς που είστε κοντά μας, επίσης είστε καλά. Κι ακούστε, στο τέλος-τέλος εμείς δώσαμε
στους ανθρώπους φτερά.
Τι τα κάνουν τα φτερά τους;

Τα παιδιά γύρισαν αμέσως στην αίθουσα και φώναξαν:

-Γονείς κι αδέρφια, μόνοι μας, εμείς όλοι μόνοι μας· οι μπουκωμένοι του κόσμου και
τρομολάγνοι της εικόνας έκλεισαν ήδη τους τηλεοπτικούς δέκτες τους. Μέχρις εκεί το
άντεξαν. Ακολουθεί η μεσημεριανή σιέστα.
Εμείς μόνοι μας, γιατί οι Θεοί μάς έχουν δώσει φτερά.
Τι τα κάναμε τα φτερά μας;

©2025 Ηλίας Μαργιόλας
Αρθρογράφος * Λογοτέχνης

Tags: , , ,

Ηλίας Μαργιόλας

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΣ - ΛΟΓΟΤΕΧΝΗΣ - Ο Ηλίας Μαργιόλας γεννήθηκε το 1946 στο Αδάμι Ναυπλίου. Σε ηλικία οκτώ ετών έρχεται στην Αθήνα να παρακολουθήσει την ειδική σχολή Τυφλών ΚΕΑΤ, στην Καλλιθέα. Μετά τις γυμνασιακές του σπουδές, εισάγεται στην Νομική Σχολή Αθηνών το 1966 , και το 1974 ορκίζεται ως δικηγόρος Αθηνών. Αργότερα αποφοίτησε από την Σχολή της Παντείου, τμήμα Πολιτικών Επιστημών, Δημοσιογραφίας, και του ινστιτούτου ιταλικής σχολής Casa d’italia. Το 1969 νυμφεύεται την Σταματίνα Μαγκλή και στη συνέχεια αποκτούν δυο κόρες. Με τη λογοτεχνία άρχισε να ασχολείται σχετικά νωρίς, δημοσιεύοντας κείμενα σε περιοδικά και εφημερίδες. Το 1972 πήρε το δεύτερο βραβείο στον πανελλήνιο διαγωνισμό θεάτρου της Φιλοσοφικής σχολής Ιωαννίνων με το μονόπρακτο “Μια παράξενη δίκη”. Στους πανελλήνιους διαγωνισμούς της ΧΕΝ ΚΗΦΙΣΕΙΑ τιμήθηκε με το πρώτο βραβείο το 1976, και το δεύτερο το 1978 για τα διηγήματα “Ένα πορτοκάλι για την Αβγιάκα” και το “Ποιος ήταν ο Στάθης Βάβουλας” αντίστοιχα. Παράλληλα το 1977 κυκλοφορεί, με μουσική Κώστα Κοσμίδη, στίχους Ηλία Μαργιόλα και ερμηνεία Αφρούλας Οικονόμου, ο δίσκος ΌΧΙ με δώδεκα πολιτικά τραγούδια, ενώ το 1978 συμμετέχει στον δίσκο “Κυνηγημένα μεσημέρια” με τους ίδιους συντελεστές. Τον ίδιο χρόνο του απονέμεται διάκριση στον ετήσιο διαγωνισμό του Υπ. Πολιτισμού για το θεατρικό έργο “Το κράτος του Μόσχου”. Το 1985 κυκλοφορεί το απάνθισμα των διηγημάτων της δεκαετίας 1975-85 με τίτλο “Το παιδί με την καμπάνα” από τις εκδόσεις Δρυμός. Το 1996 εκδίδεται η ποιητική συλλογή από τις εκδόσεις Δωδώνη, “Αγχέμαχα και Εκηβόλα”. Το 1997 επιβραβεύτηκε για την ενασχόλησή του με την λογοτεχνία και την ποίηση από την Ακαδημία Αθηνών. Το 2006 εκδόθηκε η δεύτερη συλλογή του με τίτλο “Της μικρής Άρκτου” από το ελληνοιταλικό επιμελητήριο. Το βιβλίο εκδόθηκε στην ελληνική και ιταλική γλώσσα. Το 2012 κυκλοφορεί η τρίτη ποιητική του συλλογή “Στο τόξο του Φωτός και της Σιωπής” από τις εκδόσεις Γκοβόστη. Το βιβλίο μεταφράστηκε και στα αγγλικά και κυκλοφορεί από την Amazon. Το 2023 κυκλοφορεί η τέταρτη ποιητική του συλλογή “Απ’ το λαούτο στο ψαλτήρι” από τις εκδόσεις Άπαρσις. Κατά καιρούς, διάφορα διηγήματα και ποιήματα δημοσιεύτηκαν και σε άλλες γλώσσες όπως βουλγάρικα, ρουμάνικα, κορεάτικα κ.α. Αυτή την εποχή προετοιμάζει την έκδοση μιας νέας ποιητικής συλλογής, καθώς και νέα κείμενα πεζού και θεατρικού λόγου. Η λογοτεχνική πορεία του Ηλία Μαργιόλα είναι ιδιαίτερα σημαντική, με ένα εξαιρετικής ποιότητας έργο, όπως έχουν επισημάνει γνωστοί άνθρωποι των γραμμάτων και του πνεύματος. Πέραν της ενασχόλησής του με την λογοτεχνία, παράλληλα αφιερώθηκε από τα είκοσί του χρόνια στον κοινωνικό συνδικαλισμό, από σημαντικές θέσεις ευθύνης, διατελώντας μεταξύ άλλων επί τριάντα συναπτά έτη πρόεδρος του Πανελληνίου Συνδέσμου Τυφλών.

Αφήστε μια απάντηση