Διηγηματικές Ιστορίες – Το δόντι του Δημάρχου –

Διήγηση

Ο οδοντίατρος ξεκίνησε ξανά το τρόχισμα της τεχνητής οδοντοστοιχίας. Συμπεριφερόταν σαν να μη είχε μεσολαβήσει τίποτε άλλο.
Μέσα του βέβαια ένιωθε την ικανοποίηση της εκδίκησης για τον πόνο που προκάλεσε στον δήμαρχο.
“Ει, εσύ, μεγαλογιατρέ…τι νομίζεις ότι έκανες;”
Ξαφνιάστηκε, δεν τρόμαξε ο γιατρός.
Κοίταξε το δόντι του δημάρχου που μόλις του ξερίζωσε, χωρίς αναισθησία.
“Πιστεύεις πως η πράξη σου σε καθιστά ήρωα ;”, τον ειρωνεύτηκε το δόντι.
“Προφασίστηκες πως υπάρχει απόστημα για να τον πονέσεις και τα κατάφερες.
Μόνο για μια στιγμή όμως”.
Η τελευταία του φράση ήταν ιδιαίτερα εμφατική.
“Την αλήθεια την ξέρεις, δεν κατάφερες τίποτα. Δεν ήταν ψέμα το απόστημα…υπάρχει!
Ξεκινάει απ’ το μυαλό του, περνάει απ’ την καρδιά του και τον έχει μολύνει ολόκληρο. Είσαι δειλός όχι ήρωας”
Τα απαξιωτικά του λόγια… χαστούκι που τον ξύπνησε.
Και το δόντι συνέχισε.
” Τον είδες πως σε χαιρέτησε; Σου υπενθύμισε την εξουσία του. Δήλωσες υποταγή, νικήθηκες”.
Το μυαλό του γύρισε λίγα λεπτά πριν, στο στρατιωτικό χαιρετισμό του δημάρχου.
” Πρόλαβε τον δήμαρχο και πες του να επιστρέψει, κάτι ξέχασα”. Έδωσε βιαστικά εντολή στο γιό του.
Ο δήμαρχος στεκόταν στην πόρτα του ιατρείου. Υπερόπτης, όπως πάντα.
Ο οδοντίατρος άνοιξε το συρτάρι του γραφείου του. Πήρε το ρεβόλβερ και τον σημάδεψε στο κεφάλι.
Αμέσως μετά έστρεψε το όπλο στον εαυτό του. Στην άτολμη καρδιά του.
Ο γιος του έτρεξε στο δωμάτιο όπου και αντίκρισε νεκρούς, τους δύο άντρες.
Άνοιξε το παράθυρο και άρχισε να φωνάζει.
” Ο δήμαρχος σκότωσε τον πατέρα μου,
ο δήμαρχος σκότωσε τον πατέρα μου…!”
Τα κλάματα και τα ουρλιαχτά του μικρού έφτασαν σε κάθε γειτονιά της πόλης.
Οι κάτοικοι ξεχύθηκαν στους δρόμους.
Αγανακτισμένοι, θυμωμένοι, άφοβοι.
“Φονιάδες, φονιάδες” φώναζαν όλοι μαζί.
Ο ουρανός μαύρισε ξαφνικά.
Οι φωνές τους, τρόμαξαν τα μαύρα γεράκια,
που βρίσκονταν σε κάθε ταράτσα.
Σηκώθηκαν στο φτερό, άρχισαν να φεύγουν.
Φοβισμένα, πέταξαν μακριά.
Ο ουρανός έγινε πάλι γαλάζιος.
«Είδες γιατρέ, έτσι κερδίζεις τον πόλεμο.
Όταν σκοτώσεις πρώτα… το φόβο σου.
Εμείς τον νικήσαμε γιατρέ, εμείς!»
Ψιθύρισε περήφανο το δόντι, στον νεκρό ήρωα.

©2023 Ρένα Χουσιάδου

Αρθρογράφος – Ποιήτρια