Διηγηματική ιστορία – Μάχη του Μαραθώνα –

Διηγηματική ιστορία

Μάχη του Μαραθώνα

Καθόταν ο Δαρείος χρυσοπλουμιστός και καλοπερασάκιας στο θρόνο του και έκανε τα σχέδια του. Τα βασιλικά σχέδια. Τα οποία, όσο μεγαλύτερη είναι η αυτοκρατορία σου, τόσο δυσκολότερα είναι.
Σφετεριστής του θρόνου της Περσίας αντιμετώπιζε συνεχώς εξεγέρσεις των υποτελών κρατών, τις οποίες κατέστειλε με την δέουσα σκληρότητα. Έτσι, αφού τακτοποίησε τα των υποδούλων υπηκόων του, θέλησε να τιμωρήσει και τους Αθηναίους, οι οποίοι είχαν βοηθήσει τους Ίωνες στις εξεγέρσεις εναντίον του.
Μάλιστα, ήταν τόσο εξαγριωμένος εναντίον τους, ώστε έβαλε έναν υπηρέτη του να του λέει κάθε βράδυ την ιστορική, πλέον, φράση: Δέσποτα, μέμνησο των Αθηναίων.
Η ιστορία αναφέρει ότι η γυναίκα του τα χρειάστηκε.
-Ρε, μήπως και άρχισε να έχει αλτσχάιμερ ο πολυχρονεμένος μας;
Δεν είπε τίποτα, όμως, διότι οι καλοί τρόποι της, αλλά και το συμφέρον του κράτους, δεν το επέτρεπαν.
Άρχισε, λοιπόν, ο Δαρείος να ετοιμάζει τον στρατό και τον στόλο του και ένα πρωί λέει στην κυρία Ατόσσα, την γυναίκα του:
-Σε λίγες μέρες φεύγω, αστέρι της ζωής και της αυτοκρατορίας μου. Πάω να τιμωρήσω εκείνους τους άτιμους τους Αθηναίους, που τόλμησαν να βοηθήσουν αυτούς, οι οποίοι εξεγέρθηκαν εναντίον μου, χωρίς σεβασμό στην αφεντιά μου, την οποία έχω σε μεγάλη εκτίμηση.
Η Ατόσσα φρύαξε.
-Που θα πας, μωρέ; Πως θα με αφήσεις μόνη και πάλι; Που όλο λείπεις. Που φεύγεις και το παλάτι είναι άδειο. Που έχω ρέψει μόνη μου. Που ούτε εκτός έδρας δεν σου δίνουν οι εκμεταλλευτές Πέρσες!
Τέτοια ωραία και άλλα πολλά.
Και, όπως είναι φυσικό, αν μια γυναίκα βάλει κάτι στο μυαλό της, τον καταφέρνει τον άντρα της.
– Άει στο διάολο, είπε από μέσα του ο Δαρείος. Που να τρέχω τώρα στην άλλη άκρη της γης; Και με έχουν τρελάνει και αυτοί οι ρευματισμοί. Δίκιο έχει η γυναίκα μου, δεν πάω πουθενά, πουθενά, εδώ θα μείνω.
Φώναξε τον γαμπρό του τον Μαρδόνιο:
-Ρε, Νιόνιο, έλα εδώ. Θέλω να μου κάνεις μια χάρη. Να πεταχτείς μέχρι την Αθήνα να τιμωρήσεις τους Αθηναίους, οι οποίοι βοήθησαν τους Ίωνες εναντίον μου. Και, αν μπορέσεις να τους βάλεις να υπογράψουν κανένα μνημόνιο, ακόμα καλύτερα. Άντε και, άμα τα καταφέρεις, θα σε βάλω γενικό δερβέναγα εκεί να τρως καλά.
Ο Μαρδόνιος άλλο που δεν ήθελε. Θα έφευγε χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, τζάμπα διακοπές και δεν θα είχε και κανέναν στο κεφάλι του. Θα ήταν αρχηγός!
Ετοίμασε στρατό, ετοίμασε στόλο και ξεκίνησε. Εννοείται, βέβαια, ότι από όπου περνούσαν τα πολυάριθμα στρατεύματά του, έπεφταν σαν ακρίδες στα αποθέματα τροφίμων, τα οποία είχαν οι διάφοροι λαοί. Αυτό συμβαίνει από την αρχαιότητα μέχρι την γνωστή μας Κατοχή. Τίποτα δεν έχει αλλάξει.
Τα πλοία του, τα οποία ξεκίνησαν από την Προποντίδα διέσχισαν το Θρακικό πέλαγος και επιχείρησαν να περάσουν την χερσόνησο του Άθω. Αλλά, έπεσαν σε κακοκαιρία και θαλασσοταραχή και βυθίστηκαν τα περισσότερα. Ο Δαρείος το έμαθε και σκύλιασε.
-Ρε, τον ηλίθιο τον Μαρδόνιο, πήγε και μου βούλιαξε τον στόλο! Που δεν συμβουλεύτηκε τον Αρναούτογλου για τον καιρό και τα μποφόρια!
Έκανε, όμως, την ανάγκη φιλοτιμία και δεν τον εκτέλεσε, γιατί θα έμενε η κόρη του χήρα!
Τον ανακάλεσε πίσω στην Περσία και στην συνέχεια έστειλε πρεσβευτές στα κράτη της Ελλάδας και ζητούσε την υποταγή τους. Μάλιστα, έκανε στα κράτη και διάφορες προσφορές, όπως ο Μασούτης κι’ ο Μαρινόπουλος, ώστε να τα προσελκύσει πιο εύκολα. Όλα τα κράτη τρομοκρατημένα έδωσαν γη και ύδωρ στον Δαρείο, εκτός από την Αθήνα και την Σπάρτη. Μάλιστα, μπροστά στον κοινό κίνδυνο συμμάχησαν, όπως η Νέα Δημοκρατία με το ΠΑΣΟΚ πριν λίγα χρόνια. Η μόνη διαφορά είναι ότι, η Αθήνα και η Σπάρτη συμμάχησαν για να αντισταθούν στον εχθρό, ενώ η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ για να παραδοθούν…
Ο Δαρείος δεν πίστευε στα μάτια του. Δυο κρατίδια, με έκταση αστεία σε σύγκριση με την τεράστια αυτοκρατορία του, να του πάνε κόντρα!!! Απαράδεκτο.
Φώναξε, λοιπόν, δυο καταξιωμένους στρατηγούς, τον Δάτη, Μήδο την καταγωγή και τον ανιψιό του Αρταφέρνη, και με ύφος σοβαρό και επιτακτικό τους διέταξε:
-Φεύγετε για Ελλάδα. Αυτός ο μάπας ο Μαρδόνιος τα έκανε κυριολεκτικά θάλασσα!!! Πήγε και βούλιαξε τον στόλο και, σαν να μην έφτανε αυτό, παρά λίγο να νικηθεί στην στεριά και από τους Βρύγους. Αναθέτω, λοιπόν, σε σάς να πάτε να τιμωρήσετε τους Αθηναίους κατά κύριο λόγο, αλλά και τους φίλους τους Σπαρτιάτες, διότι βοήθησαν αυτούς, οι οποίοι επαναστάτησαν εναντίον μου και, εκτός αυτού, δεν θέλουν αυτά τα κρατίδια να γίνουν επαρχία της μεγάλης Περσίας. Μάλιστα, επειδή έχουν μεγάλη πρόοδο στα γράμματα και τις επιστήμες, σχεδιάζουν να δώσουν με τους αιώνες τα φώτα τους στην Ευρώπη και να μείνουμε εμείς στραβοί. Λες και οι Ευρωπαίοι θα τους πουν ποτέ «ευχαριστώ»! Σε σας έχω εμπιστοσύνη, είστε άξιοι στρατηγοί και να μην ξεχνάτε ότι το όνομά σας θα γραφεί στην ιστορία με χρυσά γράμματα. Άντε και όταν βγείτε στη σύνταξη, θα πάρετε ολόκληρο το εφάπαξ, άμεσα και χωρίς κρατήσεις.
Οι στρατηγοί δέχτηκαν με χαρά την εύκολη, κατά την γνώμη τους, αποστολή. Εκδρομή θα πήγαιναν με έξοδα του κράτους, η νίκη ήταν σίγουρη.
Ετοίμασαν τον στρατό με μεγάλη προσοχή, φίλησαν τις γυναίκες τους, οι οποίες τους ετοίμασαν για την εκδρομή τα σχετικά σάντουιτς, κεφτεδάκια, μπίρες και φρούτα, τους έδωσαν και μια βαλίτσα με εσώρουχα και πουκάμισα και κίνησαν να καταλάβουν την Ελλάδα. Μάλιστα, πάνω στην βιασύνη τους ξέχασαν να πάρουν τα διαβατήρια μαζί τους και ειδοποίησαν και τους τα στείλανε με την κούριερ!
Διασχίζοντας την Μικρά Ασία έκαναν τα σχέδια τους.
-Ρε Δάτη, αντί να πάμε από την Θράκη και να κάνουμε άδικα τόσα χιλιόμετρα, δεν πάμε κοφτά από το Αιγαίο πέλαγος, να περάσουμε από τα διάφορα νησιά να πάρουμε μάτι και καμιά τουρίστρια;
-Καλά λες συνάδελφε Αρταφέρνη, τουρισμό δεν κάνουμε; Έμαθα, μάλιστα, ότι στη Ρόδο έρχεται ένα γκρουπ με Σουηδέζες, μπουκιά και συχώριο.
-Βουρ, λοιπόν, για Ρόδο.
Βγήκαν στην Λίνδο, προσπάθησαν να την καταλάβουν, κάπου δυσκολεύτηκαν και ο Αρταφέρνης λέει και πάλι.
-Πάμε, ρε Δάτη, που θα χάσουμε τον καιρό μας με αυτούς. Θα τους τακτοποιήσουμε στην επιστροφή. Πάμε για την Δήλο και, άμα λάχει, πεταγόμαστε και ως την Μύκονο για καμιά ανωμαλία.
-Ρε Αρταφέρνη, παρατήρησε ο Δάτης, δεν έχεις ακούσει που λένε «ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα»; Μόνο με την Ρόδο θα βολευτούμε;
Επειδή, όμως ήρθε τηλεγράφημα από τον Δαρείο να βιαστούν, έφυγαν αστραπή, φέρθηκαν φιλικά στους Δήλιους και αποβιβάστηκαν στην Εύβοια παραβλέποντας την Μύκονο. Κατέλαβαν την Κάρυστο και επετέθησαν στην Ερέτρια. Την πολιόρκησαν, αλλά συνάντησαν δυσκολίες, ώσπου κάποιοι από μέσα άνοιξαν μία πύλη και έτσι κατέλαβαν την πόλη, την έκαψαν και έσφαξαν τους κατοίκους, κάτι το οποίο θα επαναλαμβανόταν κάπου δυο χιλιάδες χρόνια αργότερα στη βασιλεύουσα, διότι κατά το ρητό η ιστορία επαναλαμβάνεται.
Κατόπιν κατηφόρισαν προς Αθήνα και στρατοπέδευσαν στον Μαραθώνα κατά την συμβουλή κάποιου Ιππία.
Εκεί οι αρχηγοί με τους στρατηγούς άρχισαν να κάνουν πολεμικά σχέδια, για το πώς θα κάμψουν την αντίσταση των Αθηναίων. Ένας είπε να επιτεθούν στην πόλη κατά μέτωπο χωρίς χρονοτριβή. Οι άλλοι στρατηγοί σκέφτηκαν ότι θα είχαν πολλές απώλειες και ζήτησαν άλλη πρόταση. Κάποιος είπε να μολύνουν το νερό της λίμνης του Μαραθώνα, ώστε να δηλητηριαστούν οι Αθηναίοι όταν το πιουν. Νίκη χωρίς απώλειες!
Ο Δάτης τον φασκέλωσε.
-Να ρε μάπα και άσχετε. Θέλεις μετά να μας κατηγορήσουνε για μόλυνση του περιβάλλοντος και να μας βάλουν κανένα πρόστιμο οι διεθνείς οργανώσεις; Έχω σκεφτεί άλλο σχέδιο. Θα στείλουμε τα πλοία να καταλάβουν την ανυπεράσπιστη Αθήνα παραπλέοντας το Σούνιο και ο στρατός των Αθηναίων θα βρεθεί περικυκλωμένος, όποτε θα τους λιανίσουμε.
Όλοι έμειναν με το στόμα ανοιχτό. Τι μυαλό είχε ο στρατηγός τους!
Εν τω μεταξύ οι Αθηναίοι, μαζί με χίλιους Πλαταιείς, που είχαν στρατοπεδεύσει απέναντι από τους Πέρσες έστειλαν αγγελιοφόρο στην Σπάρτη για επείγουσα αποστολή βοήθειας, ήγουν στρατού.
-Στείλατε ενισχύσεις τάχιστα, στοπ, διότι οι Πέρσες είναι έτοιμοι να μας επιτεθούν, στοπ. Και, αν τυχόν, μας υποδουλώσουν, στοπ, δεν θα μπορέσουμε να δώσουμε τα φώτα στην Ευρώπη, στοπ. Οι Ασιάτες θα γίνουν αφεντικά στην Ελλάδα, στοπ, και, ίσως, στην συνέχεια και στην Ευρώπη, στοπ.
Οι Σπαρτιάτες, μακριά, προς το παρόν, από τον κίνδυνο, έκαναν το κορόιδο.
-Ξέρετε, έχουμε κάτι γιορτές αυτές τις μέρες και δεν θα αφήσουμε τώρα τον γάμο να πάμε για πουρνάρια. Εξ’ άλλου και να διώξουμε τώρα τους Ασιάτες για να σώσουμε την Ευρώπη, αυτοί θα ξαναέρθουν μετά από αιώνες στην Ελλάδα, θα την υποδουλώσουν για καμιά τετρακοσαριά χρόνια και, αν οι Έλληνες τους διώξουν πάλι με αγώνες και θυσίες, θα έρθει εποχή που οι Ευρωπαίοι φίλοι και σύμμαχοι μας θα μας τους ξαναφορτώσουν στην καμπούρα μας σαν πρόσφυγες. Ξεκάθαρα πράγματα. Αν θέλετε να σας στείλουμε τίποτα εσώρουχα που θα χρειαστεί να αλλάξετε, όταν θα σας κυνηγούν οι Πέρσες, κάτι μπορεί να γίνει.
Οι Αθηναίοι κατάλαβαν. Έπρεπε μόνοι τους να υπερασπιστούν το πάτριον έδαφος. Νυν υπέρ πάντων ο αγών…
Κάποιος πρότεινε να ζητήσουν βοήθεια από τις Μεγάλες Δυνάμεις της Ευρώπης. Ο Μιλτιάδης γέλασε.
-Ρε άσχετε, πρώτον, οι Μεγάλες Δυνάμεις ποτέ δεν βοηθούν τους Έλληνες στα δύσκολα και, δεύτερον, οι λαοί τους ζουν ακόμα πάνω στα δέντρα, άντε να τους βρεις και να τους οργανώσεις.
Τον στρατό των Αθηναίων τον διοικούσαν δέκα στρατηγοί, ένας από κάθε φυλή. Από αυτούς ο ένας ήταν επικεφαλής. Αυτός ο επικεφαλής άλλαζε κάθε μέρα σαν τα πουκάμισα. Σκάντζα βάρδια που λένε. Μεταξύ των στρατηγών ήταν ο Μιλτιάδης, ο Θεμιστοκλής και ο Αριστείδης.
Οι αρχηγοί των Περσών, βλέποντας τους Αθηναίους απέναντί τους να μην κάνουν καμία κίνηση, νόμισαν ότι τους φοβότανε και έτσι φόρτωσαν το ιππικό στα πλοία και, παραπλέοντας το Σούνιο, κίνησαν να καταλάβουν την ανυπεράσπιστη Αθήνα κατά το σχέδιο του στρατηγού. Το έμαθε ο Μιλτιάδης, ο οποίος είχε βάρδια αρχηγού εκείνη την ημέρα και διέταξε γενική επίθεση. Με μία εκπληκτική τακτική, η οποία θαυμάζεται μέχρι σήμερα και εφαρμόστηκε από πολλούς μετέπειτα στρατηγούς, διέλυσε τον Περσικό στρατό. Παράλληλα, ο Αθηναϊκός στόλος νίκησε τον Περσικό και έτσι αποσοβήθηκε η κατάληψη της Αθήνας. Δεν θα αναφέρουμε δυνάμεις και απώλειες λεπτομερώς, διότι οι πηγές της μάχης του Μαραθώνα δίνουν η κάθε μια και τα δικά της νούμερα. Βλέπετε, οι ιστορικοί διαφωνούν μεταξύ τους, όπως πάντα. Γι’ αυτό την ιστορία, που είναι μία πολύ σημαντική επιστήμη, δεν πρέπει να την εμπιστευόμαστε στους ιστορικούς!!!
Ο Δάτης και ο Αρταφέρνης άρχισαν να μαλώνουν, διότι όπου φτώχια και γκρίνια.
-Να, ρε μπουμπούνα, είπε ο Δάτης στον Αρταφέρνη, που μου έστειλες τον στόλο να καταλάβει την Αθήνα. Είσαι υπεύθυνος για την ήττα και θα πω στον Δαρείο να σε υποβιβάσει.
-Καλά, μαζί δεν τα συμφωνήσαμε; Είπε ο Αρταφέρνης. Αλλά, όπως είδες, μας αδίκησε ο διαιτητής! Ο Μιλτιάδης μας επιτέθηκε ύπουλα, ήγουν έκανε πέναλτι και ο διαιτητής δεν το έδωσε! Και η νίκη των Αθηναίων ήταν από ελεγχόμενη θέση οφσάιντ! Άντε μάζεψε ότι απέμεινε και πίσω στην πατρίδα.
Μόλις τελείωσε η μάχη ο Μιλτιάδης φώναξε κάποιον Φειδιππίδη.
-Ρε Φίδη, επειδή πέρασε η ώρα και έχουν κλείσει τα τηλεγραφεία, δεν πας τρέχοντας μέχρι την Αθήνα να τους πεις τα ευχάριστα νέα, έτσι για να ησυχάσουν οι άνθρωποι.
-Στρατηγέ μου, να πάω, αλλά γιατί εγώ;
-Πρώτον, διότι έτσι θα μείνει το όνομά σου στην ιστορία και δεύτερον, αφού εσύ έχεις το παγκόσμιο ρεκόρ στον Μαραθώνιο!!! Άντε και θα πάρεις το χρυσό μετάλλιο.
Ο Φειδιππίδης, Πόντιος καθώς δείχνει το όνομά του, που δεν κατάλαβε ότι, όταν τρέχει ένας, πάντα έρχεται πρώτος και παίρνει το χρυσό, το έριξε στο τρέξιμο. Καταρρίπτοντας το ρεκόρ που κατείχε ο ίδιος, έφτασε στην Αθήνα εξουθενωμένος.
-Νενικήκαμεν, φώναξε και έπεσε μισολιπόθυμος.
Το ασθενοφόρο άργησε να έρθει και, όταν ήρθε, ο Φειδιππίδης είχε πλέον αποθάνει. Αυτό συμβαίνει από την αρχαία εποχή μέχρι και σήμερα, τίποτα δεν έχει αλλάξει!
Ο Μιλτιάδης, ο οποίος είχε πολλούς εχθρούς, μεταξύ τω οποίων και ο Θεμιστοκλής, μετά τον θρίαμβο του Μαραθώνα, εκστράτευσε και ελευθέρωσε από τους Πέρσες την Νάξο, αλλά απέτυχε να κάνει το ίδιο και στην Πάρο. Κατηγορήθηκε γι’ αυτό, του επεβλήθη ποινή θανάτου, που μετετράπη σε βαρύτατο πρόστιμο και κλείστηκε στην φυλακή, όπως ακριβώς συνέβη και με τον Κολοκοτρώνη είκοσι δύο αιώνες αργότερα, διότι, στην Ελλάδα, αν σώσεις την χώρα σου, πηγαίνεις φυλακή, ενώ αν την πουλήσεις και την καταστρέψεις, πηγαίνεις στα ξένα πανεπιστήμια και αγορεύεις με δόξα, τιμές και… αμοιβές.
Η φυλάκιση ήταν ισόβια και τότε καθιερώθηκε και ο όρος «όταν λέμε ισόβια, εννοούμε ισόβια»…
Ο Μιλτιάδης, τραυματισμένος στο πόδι στην μάχη της Πάρου και στην καρδιά από την αχαριστία των Αθηναίων, άφησε στην φυλακή την τελευταία του πνοή.
Η ιστορία, πάντως, τον τίμησε όπως του άξιζε.

Β΄ Βραβείο 9ου Λογοτεχνικού Διαγωνισμού «ΔΕΥΚΑΛΙΩΝ ο Θεσσαλός».

©️2024 Λευτέρης Μουφτόγλου
Αρθρογράφος – Λογοτέχνης – τ.Πρόεδρος της Ε.Λ.Β.Ε.