Διήγηση – Κονσέρτο Ζωής –

Διήγηση

Ο ουρανός σκοτείνιασε. Μαύρα πυκνά σύννεφα παρατάχθηκαν το ένα δίπλα στο άλλο. Ήταν σαν να μη τα χωρούσε ο τόπος και στριμώχνονταν, έπρεπε να κερδίσουν μια θέση, για να έχουν όλα την ευκαιρία να πάρουν μέρος στη συναυλία που ετοιμαζόταν να ξεκινήσει.
‘Ένας ξαφνικός απειλητικός αέρας δήλωσε παρών. Ήταν αυτός που σαν μαέστρος πήρε πάνω του την ευθύνη του τόνου που θ΄ακολουθούσαν τα υπόλοιπα όργανα για να εκτελέσουν το απρόσμενο, απροβάριστο κοντσέρτο τους. Η δύναμή του γιγάντια.
Τα σύννεφα, σαν μαύρες τούφες που ο αέρας τις παρασύρει, τις στροβιλίζει σαν χορεύτριες πάνω στον πάγο, έτρεχαν με ιλιγγιώδη ταχύτητα, σκοντάφτοντας το ένα πάνω στο άλλο και σχημάτιζαν όλο και πιο πυκνή μάζα ανάμεσα στο γαλάζιο του ουρανού και το γκρίζο της πόλης.
Τα μικρά πουλάκια που πριν λίγο τιτίβιζαν χαρούμενα πάνω στα ανθισμένα κλαδιά της κορομηλιάς, έτρεχαν τώρα να κρυφτούν. Πανικόβλητα φτερούγιζαν με δύναμη να φύγουν μακριά. Να βρουν ένα καταφύγιο να μπουν, να προστατεύσουν τα πουπουλένια τους φτερά.
Η μυρωδιά της βροχής ταξίδευε με τα μόρια του αέρα και προετοίμαζε την πόλη για την οσονούπω επίσκεψή της.
Τα ηλιοκαμένα αγριόχορτα γίνονταν όλα μαζί μια αγκαλιά. Πλάγιαζαν στον ίδιο ρυθμό μια στην ανατολή και μια στη δύση. Κυμάτιζαν πάνω στην ξερή σκηνή, ακολουθώντας τις εντολές του μαέστρου που τους έδινε ρυθμό.
Τουκ τουκ ακούστηκαν οι πρώτες σταγόνες της βροχής πάνω στο χώμα. Επιτέλους η χαρά της φύσης ήταν εδώ.
Τα κλαδιά της κορομηλιάς φάνηκαν σαν να ψήλωναν. Σαν να αναζητούσαν τα θεόσταλτη δροσιά όσο πιο γρήγορα γινόταν. Σαν να ήθελαν να φτάσουν εκεί ψηλά, να αγκαλιάσουν τις μαύρες τούφες. Προσπαθούσαν να κλέψουν τις πρώτες σταγόνες από την αγκαλιά της μάνας τους, ν’ αγγίξουν με την άκρη των ψηλότερων φύλλων τους τις στάλες και να τις αφήσουν να κυλίσουν χαμηλά, ως τις βαθιές τους ρίζες, τη δική τους μάνα. Να μη χάσουν ούτε μόριο απ’ αυτές.
Η συναυλία άρχισε. Οι πρώτοι ήχοι πύκνωσαν. Οι αραιές σταγόνες ήταν πια παρελθόν, δίνοντας τη σκυτάλη σε νέες, πιο πυκνές, πιο δροσερές, πιο δυνατές. Ένας ανελέητος πόλεμος διεκδίκησης προτεραιότητας εξελισσόταν. Η μια σκέπαζε την άλλη, έσπρωχναν με ορμή τον αέρα δημιουργώντας ένα αγώνα ταχύτητας μεταξύ τους.
Το διψασμένο χώμα ρουφούσε με ηδονή. Τραβούσε με μανία το απρόσμενο δώρο μέσα του βαθιά. Μικρά εσωτερικά ρυάκια σχηματίζονταν, οδηγώντας το νερό στην καρδιά της γης. Οι ρίζες των δέντρων και των φυτών τώρα πια συστέλλονταν, δεν είχαν ανάγκη να ψάξουν για το δώρο της ζωής. Τους το χάριζε ο ουρανός απλόχερα.
Η μάχη στο ουράνιο στερέωμα αγρίευε. Οι μαύρες τούφες έφτιαχναν γιγάντια συμπαγή θυμωμένα σύννεφα. Μια συμμαχία άνευ όρων. Ένωναν τις δυνάμεις τους και διεκδικούσαν την πρωτιά του ήχου στη μουσική σκηνή. Ένας πόλεμος με νικητή τη δύναμη της φύσης.
Η μοιραία σύγκρουση ήταν αναπόφευκτη. Με δύναμη και πείσμα έκαναν επίθεση, το ένα σύννεφο εναντίον του άλλου και μια εκτυφλωτική λάμψη ήταν το αποτέλεσμα της δράσης. Ο ουρανός φωτίστηκε, η γη άστραψε, έλαμψε το Βασίλειο Του Θεού! Ένα δυνατό φως αποκάλυψε και τις πιο σκοτεινές γωνιές του τόπου. Μια κατακόρυφη γραμμή σχηματίστηκε στο βάθος και ένωσε τον ουράνιο θόλο με τη γήινη μικρότητα.
Ο δυνατός ήχος που την ακολούθησε, τρόμαξε κάθε προσωρινό επισκέπτη ετούτου του κόσμου. Τα αργοπορημένα σπουργίτια έτρεξαν τρομαγμένα να βρουν καταφύγιο. Τα αδέσποτα ζώα έβρισκαν προσωρινή προστασία κάτω από αυτοκίνητα, μέσα σε φιλόξενες αυλές σπιτιών, σε μικρά υπόστεγα μισοτελειωμένων οικοδομών.
Κοιτώ πίσω απ’ το τζάμι. Μέσα απ’ τη σιγουριά της προστασίας που έχω, παρατηρώ τη φύση. Ανακαλύπτω πόσο μικροί είμαστε μπρος σ΄ετούτο εδώ το μεγαλείο. Ακολουθώ με τα μάτια μου τα ορμητικά ρυάκια στα πλαϊνά του δρόμου, που σταματούν εκεί που χάνω την εικόνα τους. Χαζεύω αυτή την ευλογία και μέσα μου βαθιά αναρωτιέμαι
‘Γιατί να μην μπορεί να ξεπλυθεί τόσο απλά αυτός ο κόσμος’.

©2023 Καλλιόπη Θωμά

Αρθρογράφος – Ποιήτρια – Συγγραφέας