Φυλαγμένο χαμόγελο

Φυλαγμένο χαμόγελο

Σε έκρυψα

μέσα σε ένα παραμύθι

που μου έλεγε η γιαγιά

Ενα παράδεισένιο κήπο

με λουλούδια και πουλιά

που κελαιδούν για σένα

Να μη σε βρίσκουν

οι αδυσώπητες φωνές

Ασχημες λέξεις, άδικες,

ξανά να μη πληγώσουν

την αγνή ψυχή σου

Τον πόνο να ξεχάσεις,

απ’τα βίαια χτυπήματα

Τις βαθιές πληγές

στο παιδικό κορμί σου,

να σβήσει ο χρόνος

Να παίζεις με τα ξωτικά,

με τις νεράιδες να χορεύεις

και γαλήνια να κοιμάσαι

Απο τα όνειρά σου να χαθούν

όλα τα τέρατα που κρύβονται

πίσω απο ανθρώπινες μορφές

Σε έκρυψα

και ζώ με ένα κενό

παλεύοντας την λάμψη σου

να προστατεύσω

από έναν κόσμο σκοτεινό

Ενα χαμόγελο θα γεννηθεί

την μέρα που το ρούχο αυτό,

το κεντημένο με πληγές και πόνο,

θα το βγάλω και θα μπορέσω

ελεύθερη να σε αγκαλιάσω.

Μία ψυχή για ένα ταξίδι

φωτεινό να ξεκινήσει

Ποίημα, @Αγλαΐα Κεφαλά, 25-6-2026