Μοντέρνα Ποίηση * Ποίημα
Γειτονιά
Καταφύγιο – Ανάμνηση – Αγκαλιά
Μεγάλα πια τα παιδιά
μα πληγωμένα βαθιά.
Δίχως γδαρμένα γόνατα
ή την πείνα να κοιμάται ξεσκέπαστη
ανάμεσα στα γέλια, τα παιχνίδια και τη γιαγιά.
Χωρίς τον αγέρα και τη βροχή απ΄ τη σκεπή
που θύμιζαν θεριά.
Τέλος και στα παραμύθια
που ξεγελούσαν τον ξυπόλητο πιτσιρικά.
Άφαντο και το ξερό ψωμί
στη μανταρισμένη τσέπη,
που δεν πρόλαβε
να ξεροψηθεί στην καρβουνιά.
Θυμάσαι;
Όλοι μια γροθιά
Κάθε ξημέρωμα στη βιοπάλη
ενώ τα Σάββατα μουσική στη διπλανή αυλή,
με γέλια πάντα δυνατά.
Κάθε γωνιά,
οικοδεσπότης μιας αγάπης
στολισμένης μ΄ ανθισμένα γιασεμιά.
Ζεστή η καρδιά, τρυφερή η ματιά,
παρότι έπαιζε κρυφτό μαζί μας
η στέρηση, η αρρώστια, η ξενιτιά.
Η μάνα κάθε Κυριακή στην εκκλησιά
μετά πάλι απ΄ την αρχή-
μαντάρισμα, σφουγγάρισμα,
το τσουκάλι μ΄ αγωνία στη φωτιά,
κρυφά δάκρυα και μοναξιά.
Χύμα τσιγάρα
Σινεμά στον τοίχο της μάντρας με τη σειρά,
ενώ στη γωνιά
να σουλατσάρει η ‘κυρά’ με την πονηρή ματιά…
Βήματα αβέβαια μα πάντα σταθερά.
Μαζί κάτω απ΄ έναν ουρανό
με χίλια αστέρια και μια Ακρόπολη
που ποτέ δεν έπαψε να φεγγοβολά.
Απόψε έλα να με πάρεις αγκαλιά,
να χορέψουμε το βαλς των χαμένων ονείρων
που θάψαμε κλαίγοντας
δίπλα σε μια έρημη τριανταφυλλιά.
©️2025 Μαρία Σταυρίδου
Επιμελήτρια Εκδόσεων
Διαχειρίστρια του blog των Εκδόσεων Γλαύκα
ΔΕΥΤΕΡΟ ΒΡΑΒΕΙΟ ΠΟΙΗΣΗΣ * ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΣΤΙΧΟΣ
21ος ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ Ε.Λ.Β.Ε.
ΜΟΥΣΙΚΗ ΜΑΝΟΣ ΧΑΖΤΗΔΑΚΗΣ
Το ανωτέρω κείμενο συμπεριλαμβάνεται στη συλλογή ΙΕΡΗ ΨΥΧΗ
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα