Μοντέρνα ποίηση * Ποίημα
Καμουφλαρισμένος
από ενοχές και απαιτήσεις μιας αγέλης
που φοβάται να σταθεί αντιμέτωπη
με το γυμνό της πρόσωπο.
Ένας ακόμη ρόλος συμβατός
στην πραγματικότητα
που ποτέ δε θα καταφέρεις
ν΄αποδεχθείς ουσιαστικά.
Εσύ το αγρίμι
-με τη μορφή χαμογελαστού τσομπάνου-
που απέμεινε έρημο
στο βοσκοτόπι της αδιαφορίας
να περιφρουρεί
τ΄ απομεινάρια μιας άδειας ζωής.
Προσαρμοστικότητα
Η νέα μέθοδος επιβίωσης
που συστήνουν γιατροί και φίλοι
όσο οι ανάσες κοφτές,
παλεύουν να κρύψουν τη δύσπνοια
που ανάγκασε
τα βήματα ν΄ ακινητοποιηθούν,
έστω και προσωρινά.
Βουτηγμένος
μέσα στη λίμνη της αυτολύπησης
μόνος-
σαν το τσακάλι,
που αγωνιά
για την επόμενη δαγκωματιά επιβίωσης
ενώ η πείνα χαράζει τα σωθικά,
επιβάλεις στον εαυτό σου μια αφύσικη ψυχραιμία.
Θέλω να ψιθυρίσω στην ηχώ το μυστικό
να την πείσω να κραυγάσει για χάρη μου την οργή,
που γεννιέται κάθε που σε σκέφτομαι,
μα κάθε φορά η θύμηση των ματιών σου με σταματά.
Αδυνατώ να κάνω το βήμα στο κενό
να εκθέσω την αλήθεια σ΄αυτό το πλήθος
που λησμόνησε συνειδητά τι σημαίνει αγάπη.
Ακόμη θυμάμαι
Μου απαγόρευσες να εξομολογηθώ
ό,τι πιο αληθινό υπάρχει στην ψυχή μου
και εγώ το τηρώ.
Ακολουθώ πιστά
ακόμη και σήμερα
τους κανόνες της καταδίκης μας.
Ένας τσομπάνης κι ένας λαβωμένος κυνηγός
οι απόκληροι αυτού του κόσμου
που πείστηκαν
πως η μοναξιά είναι η μόνη διέξοδος.
Δειλοί…
προδώσαμε την αγάπη…
©️2025 Μαρία Σταυρίδου
Επιμελήτρια Εκδόσεων
Διαχειρίστρια του blog των Εκδόσεων Γλαύκα
