Διηγηματική ιστορία – Γεννήθηκα το 2004 –

Ο Γιαννάκης είναι μαθητής της Ε΄ τάξης Δημοτικού σε ένα ολιγοθέσιο επαρχιακό σχολείο. Το σχολείο είναι μικρό μόνο ως προς τον αριθμό των μαθητών που φοιτούν, μιας και η δασκάλα του, η κυρία Μαρία, έχει διαρκώς «μεγάλες» ιδέες.

Καθοδηγεί τους μαθητές της στο ταξίδι της γνώσης και της ανακάλυψης, κάνοντάς το να μοιάζει με παιχνίδι. Άλλωστε, και η ίδια ταξίδεψε πολλά χιλιόμετρα, από την άλλη άκρη της Ελλάδας, για να  εγκατασταθεί προσωρινά στην περιοχή και να υπηρετήσει το λειτούργημά της.

Αυτή τη φορά η οδηγία ήταν σύντομη και σαφής:

–Γινόμαστε μικροί δημοσιογράφοι

«Θα χωριστείτε σε πέντε ομάδες, όπου η κάθε ομάδα θα ερευνήσει ένα συγκεκριμένο θέμα. Στο τέλος της έρευνας,  τα πέντε άρθρα που θα προκύψουν, θα δημοσιευθούν στη σχολική μας εφημερίδα. Οι λέξεις κλειδιά είναι «αθλητισμός» και «2004». Φαντάζομαι, ο αριθμός 2004, σάς είναι οικείος, γιατί αφορά  τη χρονιά που έχετε γεννηθεί όλοι σας.. Περισσότερα θα πούμε τη Δευτέρα. Καλό Σαββατοκύριακο!».

• Και τι αναρωτήθηκε ο Γιαννάκης; Θα πάρουμε τα μικρόφωνα και θα βγούμε στους δρόμους, επειδή έτυχε να γεννηθούμε το 2004;

Η συμμαθήτρια του όμως η Νεφέλη, γνωστή και με τα προσωνύμια «η φωνής της λογικής» και «ήρεμη δύναμη», βοήθησε τον Γιάννη να αρθούν οι όποιες αμφιβολίες και επιφυλάξεις του…

• Όχι, Γιάννη μου, δεν είπε αυτό η κυρία. Δε θα βγούμε στους δρόμους, ούτε θα ρωτάμε ανυποψίαστους περιστατικούς. Γεννηθήκαμε το 2004, μια χρονιά που έμεινε στην ιστορία της Ελλάδας. Δεν έχεις δει πουθενά γραμμένο το «Athens 2004»; Η μαμά μου, που τότε ήταν φοιτήτρια, μού έχει πει  ότι είχε βουίξει ο τόπος- κοσμοϊστορικά γεγονότα. Ψάξε στο YouTube να δεις την τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004.  Ακόμα έχω στο δωμάτιό μου αρκουδάκια του Φοίβου και της Αθηνάς.  Έχω ακούσει ότι πολλοί τα πουλούσαν σαν να ήταν χρυσάφι! Η θεία μου πάλι συμμετείχε σε διάφορα προγράμματα εθελοντισμού και σε δράσεις ολυμπιακής παιδείας,  κάποιες από αυτές μάλιστα ήταν παρόμοιες με δικές μας δράσεις, όπως κάθε τέλη Σεπτέμβρη που γιορτάζουμε την πανελλήνια μέρα σχολικού αθλητισμού σε όλα τα σχολεία της Ελλάδας. Τότε, που λες, το 2004 έγιναν ξανά οι Ολυμπιακοί αγώνες στην Αθήνα, μετά από 108 χρόνια, αφού από εμάς ξεκίνησαν το 1896. Πρέπει να σου φέρω τη Δευτέρα το βιβλίο της περσινής ιστορίας, είχαμε κεφάλαιο για τους Ολυμπιακούς αγώνες στην αρχαία Αθήνα.  Άσε, που πιστεύω θα μας το πει και η κυρία! Δεν θυμάσαι που λέγαμε ότι το 776 π.Χ. γιορτάστηκαν οι Ολυμπιακοί αγώνες στην Ολυμπία και υπήρχε μόνο η κούρσα στα αγωνίσματα; Κανείς δεν ξέρει αν είχαν ξαναγίνει αντίστοιχοι αγώνες τα προηγούμενα χρόνια.
• Νεφέλη, θέλω να είμαστε μαζί στην ομάδα, σε θαυμάζω γιατί ξέρεις τόσα πολλά πράγματα, δεν ξεχνάς τίποτα, είσαι τέρας μνήμης και πάντα πρόθυμη να μας βοηθήσεις. Σε κλείνω από τώρα, μην πας πουθενά αλλού!

Το Σαββατοκύριακο πέρασε ξεκούραστα και ανέμελα για τα παιδάκια, ώσπου τη Δευτέρα, άρχισαν οι οργανωτικές διαδικασίες για τις πέντε ομάδες των «μικρών επίδοξων συντακτών».

-Είδες ότι ο Μανώλης δεν δέχεται να είναι σε καμία ομάδα;, ρώτησε ο Στέφανος τον Βασίλη.

-Το είδα.  Δεν καταλαβαίνεις το γιατί;, απάντησε ο Βασίλης.

-Καταλαβαίνω, αλλά δε συμφωνώ. Όπως και να έχει, οφείλουμε να σεβαστούμε την επιλογή του. Μακάρι να αλλάξει μόνος του γνώμη. Άρα, τώρα σε κάποια ομάδα θα είναι δύο άτομα αντί για τρία.

Το διάλειμμα τελείωσε και οι μαθητές μπαίνοντας στην τάξη αντίκρισαν στον πίνακα γραμμένες όλες τις λεπτομέρειες της αποστολής τους.. Πήραν ανά χείρας τα σημειωματάρια τους και έγραψαν:

1^η ομάδα: Κώστας, Βασίλης, Γεωργία: «Οι Ολυμπιακοί αγώνες στην αρχαία Αθήνα».

2^η ομάδα: Δημήτρης, Σοφία, Κατερίνα «Παραδοσιακά και σύγχρονα ολυμπιακά αθλήματα»

3^η ομάδα: Στέφανος, Στέλλα, Δέσποινα: «Διακεκριμένοι/ες αθλητές-αθλήτριες»

4^η ομάδα: Ανθούλα, Γιώργος, Ρωμιλένη: «Αθλητισμός και πρωταθλητισμός».

5^η ομάδα: Νεφέλη, Γιάννης: «Αρνητικά περιστατικά στον αθλητισμό»

Ένας όμορφος καταιγισμός ιδεών άρχισε αμέσως στις ομάδες εργασίας σε μια πρώτη επαφή με το θέμα που τους ανατέθηκε.

Στην 1^η ομάδα τα παιδιά αναρωτήθηκαν αν ο Σπύρος Λούης ήταν ο πρώτος Έλληνας Ολυμπιονίκης μαραθωνοδρόμος το 1896  ή αν υπήρξε και κάποιος άλλος που διακρίθηκε στους πρώτους Ολυμπιακούς αγώνες. Ανέφεραν μάλιστα και το πολύ πιο σύγχρονο, «Για την Ελλάδα ρε γαμώτο», δε γνώριζαν μόνο την χρονολογία που ειπώθηκε αυτή η φράση, δηλαδή στις 5/8/1992 στη Βαρκελώνη από την Βούλα Πατουλίδου μετά τη σαρωτική της νίκη σε εκείνο τον αγώνα των 100μ εμπόδια που έμεινε στην αθλητική μας ιστορία.

Στη 2^η ομάδα επικράτησε μια αναστάτωση για το ποια μπορεί να θεωρούνται «συνηθισμένα αθλήματα» και  αν για παράδειγμα το Μπάντμιντον (αντιπτέριση) ανήκει στα Ολυμπιακά αθλήματα και πότε έγινε γνωστό αυτό το άθλημα στη χώρα μας.

Στην 3^η ομάδα ακούστηκαν πολλά ονόματα αθλητών μας που μας κάνουν περήφανους εντός και εκτός συνόρων. Το όνομα όμως που κέρδισε τις εντυπώσεις ήταν αυτό του  Μίλτου Τεντόγλου.  Όλα τα παιδιά άρχισαν αυθόρμητα τις επευφημίες σχολιάζοντας το χιούμορ  στις δηλώσεις του, τη σεμνότητα και την ταπεινότητα που τον διακρίνει και στο τέλος προσπαθούσαν να θυμηθούν τα ρεκόρ του στο άλμα εις μήκος..

Στην 4^η ομάδα επιχείρησαν να δώσουν τον δικό τους ορισμό, πώς καταλαβαίνουν οι ίδιοι τη διαφορά ανάμεσα στον αθλητισμό και τον πρωταθλητισμό. Ακούστηκαν σωστές απαντήσεις και ενδιαφέρουσες τοποθετήσεις. Πώς να κρυφτείς από τα παιδιά, έτσι και αλλιώς τα ξέρουν όλα, όπως λέει και το γνωστό άσμα.

Στην 5^η ομάδα επικράτησε μια στενόχωρη διάθεση λόγω του αντικειμένου του θέματος. Αρχικά, σχολιάστηκαν συμπεριφορές ορισμένων αθλητών που δεν είχαν θετικό αντίκτυπο στα μάτια τους και στη συνέχεια μίλησαν για τον οπαδικό φανατισμό αναφέροντας νέους ανθρώπους που έχουν πέσει θύματα αθλητικής βίας, κάποιοι από τους οποίους έχουν χάσει ακόμη και την ίδια τους τη ζωή.

Ο μήνας που ακολούθησε είχε πολύ ενδιαφέρον για τα παιδιά. Πραγματοποίησαν ενδελεχή έρευνα προκειμένου να καταλήξουν στο τελικό άρθρο που θα παρουσίαζε η κάθε ομάδα. Αναζήτησαν, συγκέντρωσαν, ταξινόμησαν πληροφορίες εντός και εκτός σχολείου, δείχνοντας αρμονική συνεργασία μεταξύ τους. Συνεργασία-λέξη κλειδί που κοσμεί το ιδανικό αθλητικό ιδεώδες. Διαπίστωσαν για ακόμη μια φορά την τεράστια συμβολή της χώρας μας, ως κοιτίδα πολιτισμού,  μεταλαμπάδευσης αξιών και ιδανικών σε ολόκληρη την Οικουμένη.

Έφτασε η μέρα που οι πέντε ομάδες θα παρουσίαζαν τα άρθρα τους στην κα Μαρία, για ανατροφοδότηση και επιμέλεια, ώστε αυτά να πάρουν την τελική τους μορφή και να ενταχθούν στο μηνιαίο τεύχος της σχολικής εφημερίδας.

Τότε, η κα Μαρία με ένα γλυκό παράπονο απευθύνθηκε σε όλη την τάξη:

• Εμένα δεν με έχετε υπολογίσει πουθενά! Θέλετε να συμμετάσχω;
• ΝΑΙ, ΖΗΤΟΚΡΑΥΓΑΣΑΝ ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ!
• Ωραία, επειδή την φαντάστηκα την απάντησή σας, θέλω λίγο την προσοχή σας, γιατί σας έχω μια έκπληξη, αποκρίθηκε η κα Μαρία.

Ευθύς αμέσως κατευθύνθηκε στον υπολογιστή που βρισκόταν στην έδρα και μετά από δύο λεπτά πάτησε το κουμπί του βιντεοπροβολέα. Στον πίνακα έκανε την εμφάνιση του ένας νεαρός που χαμογέλασε αμέσως και συστήθηκε στα παιδιά.

Παραολυμπιονίκης, λοιπόν, ο προσκεκλημένος μας και συγκεκριμένα στην κολύμβηση.

Η ιδέα της δασκάλας να οργανώσει συνέντευξη με έναν αθλητή, έστω και διαδικτυακά, ενθουσίασε τα παιδιά.  Δείξανε ενεργή συμμετοχή και ρώτησαν πολλά σε σχέση με το άθλημα της κολύμβησης, τις προπονήσεις, τις δυσκολίες του να είσαι χρήστης ενός αναπηρικού αμαξιδίου και διάφορα άλλα.

Ο αθλητής απάντησε σε όλα τα ερωτήματα των παιδιών με προθυμία και αγάπη. Τόνισε επίσης πως το 2004 αποτέλεσε χρονιά ρεκόρ για την Ελλάδα με 137 συμμετοχές παραολυμπιακών αθλητών που είχαμε ως διοργανώτρια χώρα .

Εκείνη τη στιγμή ο Μανώλης χτύπησε τα χέρια του στις λαβές του δικού του αναπηρικού αμαξιδίου και ψέλλισε: «ΘΕΛΩ ΝΑ ΤΟΥ ΜΟΙΑΣΩ».

Τότε, σηκώθηκαν όλοι όρθιοι και επιδόθηκαν σε  ένα διαρκές παρατεταμένο χειροκρότημα. Έγινε τόσο αυθόρμητα αλλά και τόσο συντονισμένα..

Η κα Μαρία  πλησίασε στο θρανίο του Μανώλη, έσκυψε και του ψιθύρισε κάτι στο αυτί, κάτι που δε θα μάθουμε ποτέ..

Αυτή λοιπόν είναι η Ελλάδα που γεννούσε, γεννάει και θα γεννάει αθλητές. Αθλητές πάνω απ’ όλα με ήθος και ψυχή, αθλητές που αποτελούν πρότυπο και πηγή έμπνευσης για τη νέα γενιά, την ελπίδα και το μέλλον του τόπου μας.

Τελικά δεν έχει σημασία αν γεννηθήκαμε το 1894, το 2004 ή το 2054… κάποια πράγματα είναι προδιαγεγραμμένο πως δεν θα αλλάξουν ποτέ.

©2023 Δημήτρης Σακισλίδης

Αρθρογράφος – Συγγραφέας