Βιτρίνα απαρατήρητη είσαι σ΄αυτόν τον δρόμο
Τον σκοτεινό πού επέλεξες σε τούτη τη ζωή
Διαβάτες σταματούν σαν δούνε φώτα μόνο.
Μα τα δικά σου είναι σβηστά, δε λάμπει η ψυχή.
Τα τζάμια είναι διάφανα, νομίζεις θα σε δούνε.
Χωρίς περιεχόμενο, κανείς δε σταματά.
Κούκλες, εκεί, στολίζουνε, πουλάνε ό,τι φορούνε.
Εσύ φοράς το δέρμα σου και γύμνια στην καρδιά.
Βιτρίνα θα΄σαι σκοτεινή σε γιορτινά παζάρια.
Θα κουραστείς να βρίσκεσαι εκεί που δεν κοιτούν.
Χαρίζεται, κερδίζεται η αγάπη, δεν παίζεται σε ζάρια
και σε βιτρίνες ψεύτικες ποτέ δεν την πουλούν.
©2023 Dimitrios Monios
Αρθρογράφος – Ποιητής
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα