Ένας κεραυνός χτυπά περνώντας από τον αέρα
προκαλώντας την αρχή του τέλος της απαγορευμένης αγάπης μας.
Σε βλέπω αιχμάλωτο σε όλο αυτό.
Τρομάζω και τραυματίζομαι.
Σε βλέπω να αντιστέκεσαι στην απειλή,
στο ελάχιστο αέρα για ανάσα ζωής
και αισθάνομαι ότι μου φεύγει η γη κάτω από τα πόδια μου.
Σε βλέπω να σβήνεις ταχεία σαν την φωτιά αγάπη
μου και μαζί με σένα, σβήνω.
Πρέπει να σε συνοδέψω
αφού πρώτα βάλω το καλό μου μεταξωτό βυσσινή …
που θα είναι το σεντόνι στο δάπεδο σαν πλαγιάσω,
μόλις πιώ το χυμό του κεραυνού, για να με ζεσταίνει.
Σε σένα παραδίδομαι … !!!
©️2023 Μάρω Πατριανάκου
Αρθρογράφος – Συγγραφέας – Δημοσιογράφος
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα