ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΤΑΝΓΚΟ

Περίμενε.
Μη φοβάσαι.
Απλά βάλε το χέρι σου στο δικό μου, καθώς έχω φυλάξει αυτή τη στιγμή για μας όπως ερμηνεύει το αγαπημένο μας τραγούδι.
Αυτός είναι ο τελευταίος μας χορός.
Ας ζήσουμε την κάθε πολύτιμη στιγμή.
Οι δείκτες του ρολογιού σταμάτησαν. Ο χρόνος στην ιστορία έχει παγώσει.
Μια θάλασσα ηρεμίας μας έχει κυριεύσει.
Εμείς, σαν τα θαυμαστά αγάλματα που είμαστε, ντυμένοι με ατσάλι,
για να μας θαυμάζει το κοινό και να αναρωτιέται για τον γλύπτη
και για την ιστορία μας …
Επιτέλους είμαστε ολομόναχοι στη γκαλερί.
Οι πόρτες έχουν σφραγιστεί.
Είμαστε λαμπεροί σε όψη, σα να έχουμε λουστεί με αιθέρια έλαια,
και όμως κρύοι στην αφή … Κολλημένοι σ΄αυτά τ΄άψυχα σώματα … νιώθουμε μελαγχολία.
Όλα αυτά δεν έχουν σημασία πλέον γιατί τώρα είμαστε μόνοι
και το μοναδικό πράγμα που μπορώ να σκεφτώ είναι το όνειρό μας
να είμαστε στον δικό μας χρόνο, στο δικό μας χώρο.
Η άρπα βρίσκεται στο παρασκήνιο παίζοντας τη γλυκιά μελωδία
του ερωτικού μας τραγουδιού.
Αυτό είναι το τελευταίο μας τανγκό πριν ανατέλλει το πρωί
και ο κόσμος να συνεχίζει να αυξάνεται
και η ιστορία να σημειώνει… πριν ξανά γίνουμε δυο άκαρδα,
άκαμπτα γλυπτά για τους καθημερινούς επισκέπτες.
Έχουμε ψυχή και καρδιά παρόλο που μπορεί να μην κινούμαστε
ή να μη μιλάμε.
Όμως δεν παύει ν΄ακούμε …να αισθανόμαστε τα πάντα.
Χρειάζεται ένα ιδιαίτερο, ξεχωριστό μάτι και διάνοια
για να παρατηρήσει και να καταλάβει τις μεταβαλλόμενες εκφράσεις
στα πρόσωπά μας, όταν ακούμε τους επαίνους και τις απαξιώσεις τους.
Αλλά βλέπεις, μόνο εγώ και σύ έχουμε τη δυνατότητα
να κατανοούμε το γιατί που καίγεται, που νιώθουμε τα συναισθήματα,
τις συγκινήσεις και το πόνο του άλλου.
Ας χορέψουμε το τανγκό στο ρυθμό της μουσικής
και ας τραγουδήσουμε μαζί, ψιθυρίζοντας λέξεις πάθους
και πόθους που έχουν κλειδωθεί μέσα μας
πριν διαλυθούμε σε μικρά κομμάτια.
Όχι, μαραμένο, πάγιο πρόσωπο μου,
δεν αναφέρομαι, δεν εννοώ το εξωτερικό της εμφάνισής μας
όπως δείχνουμε αλλά το εσωτερικό μας.
Χαλάρωσε σε παρακαλώ.
Οι θεατές θα μας βρίσκουν πάντα στη σταθερή, κλειδωμένη στάση.
Το μόνο είναι ότι οι υφές της ψυχής μας …
η πραγματική μας σύνθεση θα θρυμματιστεί.
Τα μάτια μας θα χύνουν τα δάκρυα μέσα μας
ώστε να μη μας βλέπει κανένας και το μυστικό μας ανακαλυφθεί.
Ας μην αναλογιζόμαστε και ας μην ανησυχούμε,
αλλά ας χορέψουμε το τελευταίο μας τανγκό.
Η ώρα για μας είναι εδώ και τώρα. Ας τη σφραγίσουμε με ένα φιλί.

©️2023 Μάρω Πατριανάκου

Αρθρογράφος – Συγγραφέας – Δημοσιογράφος