Μάθημα Ζωής . . .
Απόψε θέλω να σας δείξω ένα από τα θεριά που σκότωσε την παιδικότητα μου.. Και δώστε τίτλο εσείς στην ιστορία μου..
Αυτό το γράφω για να σα πω να προσέχετε πως φέρεστε στα παιδιά.. αλλά και τι κάνετε μπροστά στα παιδιά..
* Γιατί τις λεπτομέρειες προσέχουν τα παιδιά..
* Γιατί αν πονέσει κάποιος μικρός είναι δύσκολο να διαχειριστεί τον πόνο ..τον κουβαλά μέσα του όλη του τη ζωή..
Επειδή τσάκισαν κυριολεκτικά την δική μου παιδική ζωή.. και ακόμη προσπαθώ να μαζέψω τα κομμάτια μου.
Αποφάσισα να πολεμώ με την πένα μου..
Και τώρα θα σας πω έναν από τους δεκάδες λόγους που με έκαναν να αγριέψω και να μην δέχομαι τίποτα σε βάρος των αδύναμων και των πονεμένων…
Ο πιο σοκαριστικός πίνακας ζωγραφικής που χαράκτηκε με νυστέρι μέσα στο καναβάτσο του μυαλού μου..
Μικρό παιδάκι ήμουνα, καταχείμωνο ήταν ,όταν με πήγαν να δω τη μαμά μου στο ψυχιατρείο που νοσηλευόταν, με πήγαν να την δω, να την αποχαιρετίσω πριν μπω στο ορφανοτροφείο..( Ακριβοπληρωμένο άσυλο αφού πληρωνόταν και από τους ασθενείς και από το κράτος). Αυτό που είδα έδωσε μια της παιδικής μου ψυχής και πήγε στον πάτο της κόλασης . Η μάνα μου, η δική μου μανούλα στεκόταν μέσα στο κρύο όπως την γέννησε η δική της μάνα και περίμενε την σειρά της να την πλύνει ένας Ινδός. Μια σειρά γυμνών ανθρώπων με κυρτωμένες τις πλάτες τους περίμεναν τρέμοντας … Εκείνος με το ίδιο νερό θα σαπούνιζε όλα τα κορμιά. Ακουμπώντας τις γυναίκες χωρίς φειδώ στα ιερά τους σημεία … Εκεί που φέρνουν τη ζωή, εκεί που δίνουν την τροφή …
Με κρύο νερό θα τους ξέβγαζε … Χωρίς ίχνος σεβασμού στα πρόσωπα τους, χωρίς ίχνος σεβασμού της γενετήσιας τους αξιοπρέπειας …
Οι άνθρωποι έτρεμαν μπροστά μου. Η μάνα μου έτρεμε και κοίταζε άλλου να μην βλέπω το πονεμένο της βλέμμα.. Τα μάτια μου σκάλωσαν στο πρόσωπο της βασανισμένης μου μάνας. Έλα στη θέση μου φέρε την εικόνα μπροστά σου να δεις πως ένιωσα.. Έβγαλα νοερά σουβλερά νύχια και κατακρεούργησα και χάραξα κάθε χιλιοστό της ύπαρξης μου, έτσι ένιωσα ..Πονούσα παντού. Τον πρόσωπο μου ήταν κατακόκκινο από την ντροπή μου … Αυτοί ήταν γυμνοί εγώ ντρεπόμουν.
Αν ήμουν λύκος θα ούρλιαζα να έφερνα το κοπάδι μου να τους φάμε όλους αυτούς που λογιάζονται άνθρωποι … Η εικόνα φώλιασε στη σκέψη μου …και τι άλλο θα της έκαναν άραγε όταν δεν θα ήταν κανένας άλλος μπροστά.
Οι αναπάντητες ερωτήσεις σαν κύματα πήγαιναν και ερχόντουσαν στα ακρογιάλια του άγουρου μυαλού μου.. Και δεν έβρισκε γαλήνη η φουρτουνιασμένη σκέψη μου … Μια θλίψη καταπλάκωσε το είναι μου …
Δεν χάρηκα ΠΟΤΕ τίποτα γιατί σκεφτόμουν εκείνη. Το παιδί που ήμουν πέθανε, αφού δεν παρακαλούσα τον θεό να μου φέρει ούτε παιχνίδια, ούτε σοκολάτες μα να προσέχει εκείνη. Ένα αγκάθι με τρυπούσε κάθε φορά που χαιρόμουν …Εσύ χαίρεσαι η μαμά σου όμως; Εσύ έχεις η μαμά σου όμως; Τι να της κάνουν άραγε τώρα που δε βλέπεις;
Την δεύτερη φορά που την είδα ήρθε εκείνη να με δει …και επειδή την είχαν ξυρίσει γουλί φορούσε ένα μαντήλι το οποίο γλίστρησε και είδα τα χιλιάδες αγκάθια …ουπς μαλλιά που είχαν αρχίσει να βγαίνουν στην θέση των μεταξένιων της μαλλιών, όταν σήκωσε το χέρι της να με χαϊδέψει ήξερα ότι τα σημάδια στους καρπούς της δεν ήταν από βραχιόλια..
Όταν μεγάλωσα την πήρα μαζί μου …
Το ορκίστηκα σε μένα την ώρα που μου κάρφωσαν τα νύχια μου …έτσι θα πονούσα να θυμάμαι να τηρήσω τον όρκο μου …μακάρι χώμα να είχα να φάω χώμα θα της έδινα … Η ψυχή μου η ψυχή ενός μικρού παιδιού τραυματίστηκε θανάσιμα για μια ακόμη φορά από τις δεκάδες φορές.
Είμαι παράξενη πολύ κι έχω χίλια κουσούρια και χούγια και παρακαλώ μην με ρωτήσει κάποιος γιατί. Τόσα χρόνια κι όμως οι διάολοι ακόμη έρχονται στον ύπνο μου ..στον ξύπνιο μου … Αν ποτέ η ψυχή μου γιατρευτεί δεν ξέρω … Πλέον μπορώ να τα λέω χωρίς να πλημμυρίζουν τα μάτια μου δάκρυα γιατί το έχω ξεπεράσει και δεν ντρέπομαι πια γιατί ούτε εγώ, ούτε η μάνα μου κάναμε τίποτα …άργησα να το καταλάβω ότι άλλοι έπρεπε να ντρέπονται …και ποτέ δεν είχα μιλήσει γι΄ αυτό έως τότε που έγραψα το βιβλίου ” του πόνου μου τ’ αγρίμι. ”
Ένα βιβλίο που σκοπό έχει να βοηθήσει βασανισμένους ανθρώπους και όχι για να προσβάλλει τον οποιοδήποτε …
Αν ρωτήσετε τους φίλους σε όλα τα στάδια της ζωής μου κανείς ποτέ δεν με έχει δει να κλαίω …έπεσαν από τα σύννεφα …τι έκρυβε πίσω του ένα χαμογελαστό άτομο.
ΜΗΝ ΧΑΡΙΖΕΣΤΕ ΣΤΟΥΣ ΒΑΣΑΝΙΣΤΕΣ
ΜΗΝ ΚΟΡΟΙΔΕΥΕΤΕ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ!!
“ΠΡΟΣΕΧΕΤΕ ΤΑ ΠΑΙΔΑΚΙΑ ”
ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΑΨΟΥΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑΜΠΟΥ ΤΑ ΨΥΧΙΚΑ ΝΟΣΗΜΑΤΑ . . . ΓΙΑΤΙ ΚΑΙ Η ΨΥΧΗ ΑΡΡΩΣΤΑΙΝΕΙ . . .
ΚΙ ΌΧΙ ΜΟΛΙΣ ΠΑΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΣΤΟΝ ΨΥΧΟΛΟΓΟ ΝΑ ΤΟΝ ΛΕΤΕ ΤΡΕΛΟ!
Είμαι υπερήφανη για τη μάνα μου και αν μου έλεγε ο θεός να διαλέξω μάνα πάλι αυτή θα διάλεγα …
©2023 Όλγα Μπελιβάνη
Αρθρογράφος – Συγγραφέας
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα