Ποίηση – Μηδέν και άκυρο –

Ποίημα

Σήμερα κλαίει μια βροχή
μονότονη και κουρασμένη
και ‘γω αγκαλιά με μία κουβέρτα θλιμμένη
την κοιτάζω
μέσα απ’ το κλειστό παράθυρο …

Σήμερα πέφτει μια βροχή
ολότελα αφηρημένη
και ‘γώ ακουμπάω μία πληγή ματωμένη
ενώ η ζωή
ξανά μου ρίχνει άκυρο …

Μηδέν και άκυρο
σε όλα μου τα χρόνια
Μηδέν και άκυρο
σε θλιβερά σεντόνια
που το κορμί μου επάνω τους ξεκούρασα
όμως ποτέ μου αγάπη δεν σ’ ακούμπησα …

Μηδέν και άκυρο
σε μια ζωή χαμένη
Μηδέν και άκυρο
για όλους μία ξένη
ήμουνα πάντα κι έτσι έμεινα στα χρόνια
να με κοιμίζω στα πιο θλιβερά σεντόνια …
Μηδέν και άκυρο …
Και συνεχίζει μία βροχή
έξω να κλαίει και να λέει
μουρμουριστά
ποιος φταίει;
ποιος φταίει; …για όλα αυτά …
Μηδέν και άκυρο …

©2021 Ελένη Ταϊφυριανού

Αρθρογράφος – Ποιήτρια