Μοντέρνα ποίηση – Μάνα – Γη… λυπήσου μας –

Μοντέρνα ποίηση * Ποίημα

Αγγίζοντας το χώμα
το νιώθεις… πονάει…
Σπαράζουν τα σωθικά της Περσεφόνης
απ΄ την κατάντια μας.
Τόση αδιαφορία,
κατάρα – αρρώστια,
αγιάτρευτη.

Απογοήτευση –
η γεύση αίματος
αθώων απογόνων.
Σιωπηλά δάκρυα
ξεπλένουν το χλωμό της πρόσωπο
την ώρα που νέοι σπόροι
ξεκινούν να βυθίζονται στο σκοτάδι.

Το χώμα ταλαιπωρημένο
ίσως όχι τόσο γόνιμο
αποδέχεται το δώρο της ζωής –
το προστατεύει,
το τιμά
και καρτερά.

Όσο ακόμη ανθίζουν
αυτοί οι αδύναμοι σπόροι,
που με τυφλό βλέμμα
ψηλαφίζουν την ανάσα της ζωής,
η ελπίδα δε χάνεται.

Μικρά καθημερινά θαύματα
μέσα στο υγρό χώμα
που κάθε φορά που με λερώνει
νιώθω ζωντανή…

Βιάσου
Σφίξε μια χούφτα χώμα
μ΄ όλη σου τη δύναμη.
Προσευχήσου.
Τη μέρα που τίποτα δεν θ΄ ανθίσει
σ΄ αυτήν τη γη,
η ψυχή θα έχει ήδη χαθεί…

Μάνα – Γη… λυπήσου μας.

©️2025 Μαρία Σταυρίδου
Επιμελήτρια εκδόσεων
Διαχειρίστρια του blog των Εκδόσεων Γλαύκα