Ποίημα
Η ώρα η πιο αβάσταχτη
η ώρα που οι σκιές έχουν γίνει θαμώνες,
φιγούρες μισητές και μ΄αγκαλιάζουν.
Η ώρα που η σκέψη έχει γίνει πλέξη περίπλοκη
γεμάτη θηλιές,
γεμάτη κενές βελονιές.
Η ώρα που η ματιά είναι άδεια
γεμάτη δάκρυα
που δε γνωρίζουν γιατί κυλάνε στα μαλλιά,
γιατί βρέχουν έναν άγνωστο,
που μ΄εχει πάρει αγκαλιά.
Η ώρα που θα βρεθώ αντιμέτωπη
με την πιο σκληρή αλήθεια
ενώ ο φόβος έχει κατακτήσει ήδη τη φαμίλια.
Μπροστά μου ένα άγνωστο μονοπάτι
που πρέπει να διαβώ,
πίσω μου ένα γνώριμο μονοπάτι
που όλο το ξεχνώ.
Βήματα στο κενό
Φορώ τα παπούτσια, περπατώ
και όμως…
νιώθω ξυπόλυτη και μελαγχολώ.
Μια άγνωστη ζωή που με συγκινεί
κι ας μη γνωρίζω τον πρωταγωνιστή.
Η ώρα η πιο αβάσταχτη
η ώρα που η ψυχή ακροβατεί
ανάμεσα στην τρέλα και στη λογική
και ο άγνωστος πάντα εκεί
να με φιλάει
να ψιθυρίζει
‘Σ΄αγαπώ ακόμη και τρελή’
©2024 Μαρία Σταυρίδου
Αρθρογράφος – Λογοτέχνιδα
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα
Μια ώρα δύσκολη, η ώρα που αποκαλύπτεις μικρά μυστικά της ψυχής και της ζωής… ‘Σ΄αγαπώ ακόμη και τρελή’, μια έκφραση που ακούω… ευτυχώς όχι τόσο συχνά… από το ταίρι της ψυχή μου. Μια γλυκιά δήλωση για να κατευνάσει τους φόβους που έχουν τρυπώσει στην καρδιά μου… για να μου αποδείξει πως η αγάπη δε χάνεται ούτε στα δύσκολα… ούτε στα τρομερά…
πολυ ομορφο!!