Μοντέρνα ποίηση * Πεζο-ποίημα
Στην αγκαλιά του Κουασιμόδου
Ένας κόσμος ακαταλαβίστικος,
σκοτεινός,
γεμάτος μικρές ιστορίες φόνων,
που κάθε βράδυ ένας δακρυσμένος Κουασιμόδος μου διηγείται. . .
Είμαι μάλλον η παρηγοριά του
η αγέλαστη συντροφιά του,
που μοιράζεται μαζί της τις φρικτές ώρες
που ο άνθρωπος σκοτώνει τον έρωτα,
που ο έρωτας δολοφονεί την ανθρωπιά.
Τρομαγμένοι και οι δυο
δεν τολμάμε ν΄ αγγίξουμε τα φαντάσματα
που ξυπνούν και αναπαριστούν την ιστορία τους…
Κουρνιάζουμε μέσα στη θαλπωρή μιας γλυκιάς αγωνίας
κι ακούμε με προσοχή τις μικρές ιστορίες φόνων
που έγιναν,
… που γίνονται,
……. που θα γίνουν
σ΄ όλες τις ανθισμένες γωνιές με κερασιές,
που η ανάσα αγκαλιάζεται με τον έρωτα
ενώ υπόσχεται να του παραδίνεται για πάντα…
Είναι απίστευτο
πόσο λίγο κρατάει αυτό το ‘πάντα’ σε κάποιες ιστορίες.
Άξαφνα το μαχαίρι γίνεται πρωταγωνιστής
κι ένας αμετανόητος θυμός εκδικείται το φιλί που πρόδωσε…
Κάποιες βραδιές κρύβομαι στην αγκαλιά του Κουασιμόδου
Τυλίγω τα χέρια γύρω από το κακοφορμισμένο του κορμί,
αφήνω το φόβο να νανουριστεί από το λιβάνι
που αναδύεται από τα φθαρμένα του ρούχα
και ψιθυρίζω μια προσευχή…
Ίσως την ακούσει ο θεός – έρωτας και με λυπηθεί…
πριν μου δολοφονήσει την ψυχή…
©2025 Μαρία Σταυρίδου
Αρθρογράφος * Λογοτέχνιδα
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα