Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΡΟΛΟΣ

Σήμερα θα σου γράψω αυτά που αύριον ίσως να μη μπορώ να σου πω, να μη μπορώ να σκεφτώ. Γιατί κάποτε το μυαλό χάνει τα βήματα του χορού της ζωής και σταματά στη μέση. Τι θαρρείς ; Ένα ρολόι είναι κι αυτό.
Ίσως σε βλέπω με τρομαγμένα μάτια και να προσπαθώ να φυλαχτώ από τον άγνωστο που θα με λέει ´μάνα´ και θα με παίρνει αγκαλιά. Ίσως πάλι να σε κοιτάζω με αγάπη, παιχνιδιάρικα και φιλάρεσκα που κάποιος ωραίος άντρας με φιλά τρυφερά και μου λέει λόγια αγάπης.
Μη δω δάκρυ στα μάτια σου. Μη στεναχωρεθείς. Θα΄μαι ευτυχισμένη, πίστεψέ με και χορτασμένη από χαρές.
Λένε πως γυρνάμε στα παλιά, ξαναγινόμαστε παιδιά χωρίς έγνοιες, χωρίς προβλήματα. Ίσως να σε βλέπω σαν το παιδάκι που παίζαμε μαζί στους δρόμους του χωριού μας και μοιραζόμασταν εκείνη τη φέτα του ψωμιού με τη ζάχαρη. Μη μαλώνεις τα παιδιά σου αν γελούν μαζί μου. Χαρά μου θα είναι το γέλιο τους γιατί παιδάκι κι εγώ θα γελώ μαζί τους.
Όταν θα σε ρωτώ για τα ίδια και τα ίδια και σε κουράζω, μη θυμώνεις. Θα΄ρθει μια μέρα που καθόλου δεν θα μιλώ ούτε θα γυρίζω να σε κοιτάξω και θα με παρακαλείς να σου πω μια λέξη. Θυμάμαι τον πατέρα μου, που όταν πια χάθηκε στα ταξίδια του μυαλού, μ΄έπαιρνε τηλέφωνο και μιλούσε και μιλούσε κι εγώ δεν τον άκουγα γιατί ήμουν απασχολημένη. Μιλούσε μόνος με τις ώρες ώσπου να του πω καληνύχτα και κοιμόταν ευχαριστημένος που μιλήσαμε. Τώρα μετανιώνω. Εσύ μη μετανιώσεις γιατί δεν θα το ξέρω πως με αγνοείς. Θα΄μαι ευτυχισμένη που με άκουσες.
Ίσως ξεχάσω πόσο πολύ σε αγαπώ, πως είσαι όλη μου η ζωή. Εσύ μην το ξεχάσεις. Ήσουν πάντα το φως κι η χαρά μου.
Να θυμάσαι πως θέλω να είμαι καθαρή με καθαρά ρούχα και χτενισμένα μαλλιά. Μη ξεχνάς το άρωμα μου, μου αρέσει. Επειδή δεν θα΄χω δόντια μη μου δίνετε αλεσμένο φαγητό. Προτιμώ πιλάφι, σούπες και κρέμες. Δεν είμαι ιδιότροπη….και νερό. Να μου δίνετε νερό.
Α, το πιο σημαντικό. Ένα τετράδιο κι ένα μολύβι. Ίσως να μη μπορώ να γράψω, δεν πειράζει. Αφήστε με να νομίζω ότι γράφω. Είναι ζωή για μένα το γράψιμο και να συμφωνείς μαζί μου σε όλα τα ακαταλαβίστικα και παράλογα που θα ισχυρίζομαι, έτσι κι αλλιώς δεν πρόκειται να με πείσεις για το αντίθετο.
Μη δω δάκρυ στα μάτια σου, μη στεναχωρηθείς.
Πες πως παίζω θέατρο για να διασκεδάζω τα παιδιά σου και σένα. Άλλωστε ένα θέατρο δεν είναι η ζωή ; Άλλοτε τραγωδία άλλοτε κωμωδία. Το δικό μου θέατρο θα είναι κωμικό. Έτσι το εύχομαι.
Ας είναι κωμικός ο τελευταίος μου ρόλος !!!

©2023 ΔΕΣΠΩ ΠΗΛΑΒΑΚΗ

Αρθρογράφος – Ποιήτρια