ΠΕΣΜΕΝΟ ΦΥΛΛΟ

Έπεσα μιάν αυγή σαν φύλλο,
Ήσουν η αυγή μου κι έβρεχε στα μάτια σου.
Άγγιξα με τ΄ακροδάχτυλα τα μάγουλα της μέρας
που γελούσε γεννώντας δροσοσταλίδες.
Έψαχνα αυγή μου στους άδειους δρόμους να φανείς
μα η πόλη έκρυβε θαρρείς τα χνάρια μας στους ήχους.
Απεγνωσμένα σε στίχους ψάχνω τη δική μου δροσοσταλιά
εκείνη που απ’ το δάκρυ σου πάνω μου στάλαξε
και φυσά ο άνεμος.
Ταξιδεύω μαζί του σε άγνωστους προορισμούς
και το όνομα σου γράφω αυγή και λέω
σ’ αγαπώ ζωή που ξημερώνεις.
Τί κι αν ένα είμαι πεσμένο φύλλο μοναχό;
Το μόνο που κάνω, είναι να σου λέω σ’ αγαπώ
με χίλιους τρόπους.
Σωστό η λάθος διάλεξα σταθμό;
Σε πιο δρόμο θα με βγάλει το ταξίδι;
Ποιος τάχα θα μου πει τι είναι σωστό
απ’ τους ανθρώπους;
Άλλαξε εσύ αν θέλεις προορισμό
για μένα το εισιτήριο έχει λήξει.
Βρίσκομαι στον τερματικό σταθμό
μόνο ταξίδι που μου γνέφει είναι η θλίψη.
Μα εσύ αυγή
όσους κι αν αλλάξεις προορισμούς,
πάντα τον ήλιο θα έχεις να σε συντροφεύει,
πάντα θα βρίσκεσαι σε μιάν αφετηρία, πάντα ελπίδα θα ξυπνάς.
Εγώ, πεσμένο φύλλο, μια βαρκούλα,
ίσως σχεδία διαφυγής, για δάκρυ από βροχούλα …

 ©2023 Κτενά Ρούλα

Αρθρογράφος – Ποιήτρια