Πετάς ψηλά και χάθηκες
απ΄τα δικά μου μάτια.
Ο ουρανός σε έκρυψε σε σύννεφα θολά
Μα όποιος πέσει από εκεί
σκορπάει σε κομμάτια
κι εσύ κορίτσι άμυαλο
πετάς χωρίς φτερά.
Τ΄ άστρα κανείς δεν έφτασε
μονάχα τα κοιτάζουν
και όταν πέφτουν κάνουμε
μονάχα μία ευχή
οι φόβοι μου μη γκρεμιστείς
είναι πού με τρομάζουν.
Για σένα άστρο δίχως φως
κάνω μια προσευχή
να βρεις τη γνώση στη ζωή
που ακόμη δεν τη βρήκες
και την προσωπικότητα.
Περήφανα να ζεις
να βγεις από τον λαβύρινθο
που από λάθος μπήκες,
πάτα στη γη τα πόδια σου
προτού να γκρεμιστείς.
©2023 Dimitrios Monios
Αρθρογράφος – Ποιητής
