Πεζό-ποίημα
Είσαι εκεί
όπου τελειώνουν οι χάρτες
κι αρχίζουν οι σιωπές.
Όχι σημείο,
όχι κατεύθυνση,
μια αίσθηση
που δεν εξηγείται,
μόνο σε τραβά.
Σαν εκείνον τον γκρίζο ουρανό
-πριν τη βροχή-
που δεν υπόσχεται τίποτα
κι όμως τα δίνει όλα.
Σ΄ αναζήτησα
σε δρόμους
που δεν είχαν όνομα,
σε νύχτες
που αρνήθηκαν να ξημερώσουν.
Κι όσο περπατούσα
τόσο καταλάβαινα
πως δεν υπήρχε διαδρομή να σε φτάσω,
γιατί ήσουν ήδη μέσα μου.
Ένα ταξίδι
που δε ζητά προορισμό.
Μη με ρωτάς ποια είμαι.
Είμαι η παύση
ανάμεσα σε δύο σκέψεις σου.
Η σκιά
που κάθεται δίπλα σου,
όταν σβήνουν τα φώτα.
Είμαι εκείνη
που δεν κάνει θόρυβο,
γιατί έμαθε να υπάρχει
μόνο όταν την νιώθεις.
Κι εσύ…
εσύ δεν είσαι δρόμος
να σε διασχίσω.
Είσαι ο τόπος
που επιστρέφω
χωρίς να έχω φύγει ποτέ.
Αν γυρίσεις την κλεψύδρα ανάποδα,
αν αφήσεις τον χρόνο
να ξεχάσει τη φορά του,
ίσως με δεις να πλησιάζω
όχι σαν απάντηση,
αλλά σαν επιθυμία.
Σαν κάτι
που δεν χρειάζεται
να γίνει αληθινό
για να υπάρχει.
Δώσε μου ουρανό, έστω γκρίζο.
Δώσε μου ένα βήμα σου, έστω διστακτικό.
Κι εγώ
θα γίνω εκείνη η αυταπάτη
που διάλεξες να πιστέψεις.
Γιατί μερικές φορές,
το μόνο ταξίδι που αξίζει…
είναι αυτό
που δε φτάνει ποτέ.
©️2026 Αγγελική Σαρικαβάζη
Αρθρογράφος * Δημοσιογράφος * Συγγραφέας
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα