Ποίημα
Τα καράβια μας, τίγκα σκουριά
και μεις ναύτες λυτοί και δεμένοι.
Οι καρδιές μας χτυπούν σαν σφυριά
Μακριά πολιτείες, χωριά
και στο μπράτσο η ωραία Ελένη.
Το ταξίδι αργό και μακρύ
σε πελάγη που κρύβουν λιμάνια.
Η πατρίδα φτωχή και μικρή,
η ζωή ταπεινή και πικρή
κι οι στεριές αντοχή και ορφάνια.
Ποιο πεπρωμένο;
Ποιός Βοριάς;
Και ποια αγάπη ποιας στεριάς;
Θα κατακτήσω.
Ποιο δάκρυ; Ποιο ιδανικό;
Και ποιο χατήρι δανεικό;
Ποιο μαγεμένο μυστικό με σέρνει πίσω;
Καπετάνιος η μοίρα και συ.
Η πραμάτεια ακριβή και πουλάει.
Η ψυχή νοσταλγεί το νησί.
Σ΄ένα δάκρυ γυαλί θαλασσί που κυλάει.
Μη γυρεύεις την άκρη της γης
στις ψυχές των παιδιών.
Βρες τι φταίει
Το σαράκι σταγόνα βροχής,
στο τερέν μιας σκληρής εποχής,
που η αγάπη για όλους μας
κλαίει…
©2024 Vagelis Fragiadakis
Αρθρογράφος – Ποιητής – Στιχουργός

Τι μου θύμισες ρε φίλε…
Κάθε ποίημα και μια διαφορετική μορφή ποίησης…. έτσι… για να μη βαρεθούμε ποτέ