Ποίημα
Πως μπορεί μια ζωή να περάσει.
Δίχως λάθος να κάνεις ποτέ.
Πως μπορεί η χαρά να κεράσει.
Και να πιούμε παρέα καφέ
Πως μπορεί η λεπίδα να νιώσει.
Την πληγή που αφήνει ο καημός.
Πως μπορεί η ζωή να τελειώσει.
Σαν μισθός στην αρχή του μηνός.
Πως μπορείς να κοιτάς το φεγγάρι.
Και τ αστέρια να ψάχνεις
Δειλά.
Πως μπορεί ο καιρός
Να σνομπάρει.
Ένα σώμα που ξέρει πολλά
Όλα μοιάζουν σχεδόν μεταξύ τους.
Και οι έρωτες μοιάζουν ψυχές.
Μια ζωή οδηγός στο ταξί τους.
Σ’ άδειες πόλεις που ζουν
Μοναχές.
Και ο δρόμος φαρδύς και μεγάλος.
Σαν κουστούμι γαμπρού
Δανεικό.
Που τολμώ στο κορμί σου να βάλω.
Πριν σαν νύφη ο ίδιος ντυθώ…
Τύλιξε με στα φύλλα του δάσους.
Φύτεψε με σαν δέντρο στη γη.
Το ποτό θα το πιω στην υγειά σου.
Και θα πω στην ανάσα
Να βγει.
Κι αν τελειώσει η ζωή δίχως θέμα
Κι αν δεν πιάσεις λιμάνι ποτέ.
Θα τα πούμε καρδιά μου
Στο τέρμα.
Πριν ο θάνατος κάνει σεφτε.
Σ ένα μπεζ στρογγυλό τραπεζάκι.
Σε νησί του Αιγαίου μικρό.
Με μεζέδες τυρί και ουζακι.
Και φεγγάρι
Σαν νερατζι γλυκό…
©️2026 Βαγγέλης Φραγκιαδάκης
Αρθρογράφος * Ποιητής * Στιχουργός
