Ποίηση – Αγάπη –

Ποίημα

Να ´ξερες πώς σαν έλειπες απ’ την ζωή μου Αγάπη
χρώμα δεν είχ´ο ουρανός απ’ την αυγή ως το γιόμα;
Είχα μονάχα απαντοχή σαν έρχονταν το βράδυ
στου φεγγαριού το μάτωμα πως με θυμάσαι ακόμα.

Όσο έλειπες σε ζήταγα, βροχή σ´ άνυδρο χώμα
χαμόγελο στα χείλη μου, ωσάν πρωϊνή αχτίδα.
Κι όσο αργούσες να φανείς, σαν άγρια ανεμώνα
τα άνθη μου τα σκόρπαγα στον άνεμο ακίδα.
Και τρύπαγε και μάτωνε η πνοή του σαν το ρόδο
σαν από μακριά να γέλαγες με τον δικό μου πόνο
που είχα κλειστά τα μάτια μου σαν ήρθες και δεν σ´είδα.

Θαρρώ πως είναι πια αργά μα σε γυρεύω ακόμα
σαν χελιδόνι ορφανό χωρίς την χελιδόνα
Αν έρθεις, πες μου, είμαι εδώ!
Αν δεν σε δω Αγάπη…..

©️2025 Κτενά Αργυρούλα
Αρθρογράφος * Ποιήτρια