Ποίηση – Ανεκπλήρωτα . . . –

Ποίημα

Καθώς η μέρα ήλιο θα τρυγάει από το περιβόλι του ουρανού
και στην ραστώνη θα παραδίδεσαι της λήθης,
κράτα την σκέψη σου για μιά μόνο στιγμή.. όχι για πιότερο..
σε μιά ματιά που πάνω σου κάποτε ταξίδεψε
Σ’ ένα φιλί στο μέσα της παλάμης σου ακρογιάλι
Σ’ ένα ανεπαίσθητο χάδι πάνω στο πρόσωπο σου
Θυμήσου ένα χαμόγελο,
που ήσουν η αιτία για να γεννηθεί, μιά αγκαλιά που στην δική σου
αγκάλη γύρεψε λιμάνι.
Κλείσε τα μάτια αγαπημένε,
Αν κάποιο δάκρυ προσπαθήσει από τα βλέφαρα να τρέξει,
άστο να έρθει να με βρει να πιω να ξεδιψάσω
Φύλαξες κάποιο σ αγαπώ;
Αν όχι δεν πειράζει
Δεν χάνεται η αγάπη στον καιρό, δεν στέρφει, δεν ταγκιάζει
Νά ήξερες πόσο σ’ αγαπώ!
Δεν τό ´θελα να σ’ αρνηθώ γλυκιά απαντοχή μου
Όμως γεννήθηκα δειλή και ούτε δικαίωμα είχα
Κι αν μ αρνηθείς,
Αν πεις απ’ την ζωή σου πως δεν πέρασα,
θα έχουμε πάντα τις πληγές που πάνω μας χαράξαν,
φιλιά που δεν γευτήκαμε, αγγίγματα που δεν νιώσαμε,
όνειρα που δεν μοιραστήκαμε
και πόθοι για ανεκπλήρωτα ταξίδια.
Μα εγώ,
που άλλο ταξίδι ποτέ δεν ονειρεύτηκα να κάνω,
θά σ’ αγαπώ από μακριά, για μιά ζωή, γαλήνη της ψυχής μου
κι ας είμαι σκόνη πια του νου, θολούρα του καθρέφτη…

©2025 Κτενά Αργυρούλα
Αρθρογράφος * Ποιήτρια