Ποίημα
Ίσια στα μάτια φωτιά
στο κορμί λαύρα
κι αίμα σφυροκοπά τα μηνίγγια.
Ήλιε, χρυσέ θεέ,
καταλάγιασε λίγο
πυρώσανε οι ανάσες
η γης έβρασε.
Τα μεσημέρια στέκεσαι
καταμεσής άστρο της μέρας
λες και δε θες
να κάνεις τον κύκλο σου.
Φουντώνουν τα πάθη
του έρωτα
του μίσους
της διψασμένης γης οι πόθοι.
Κι αυτούς που αγαπάς
τα μαύρα κεφάλια
τα μελαχρινά πρόσωπα
δίψασες αγιάτρευτα ζωή.
©️2024 Γεώργιος Τσομπάνογλου
Αρθρογράφος * Λογοτέχνης
Ποιητική συλλογή Το άστρο της μέρας
Εκδόσεις Συμπαντικές Διαδρομές
