Ποίημα
Η βροχή μουσική
ο άνεμος χορεύει στις στράτες της
σαν να είναι γιορτή,
η καταιγίδα δυνατές φωνές,
οι αστραπές ανοίγουν ουρανό
να περάσουν οι προσευχές,
όλα βρεγμένα δρόμοι, πάρκα, μονοπάτια,
περπατάω λες και ο ήλιος λάμπει,
αναπνέω καθαρό αέρα
και όλα γύρω φωτεινά λιβάδια.
Ο Χειμώνας ένα κάστρο
με λαμπάκια και Αγγέλους,
η πιο ζέστη εποχή,
γιατί κράτησε στα χέρια της
τον υιό του Θεού τον μονογενή.
Φλόγα κεριού μέσα μου το κρύο και το αγιάζι,
μακραίνουν τη ζωή μου,
οι μάχες ανίκητες συντροφεύουν την ύπαρξη μου!
Χειμώνα μου δεν έχεις αντίπαλο,
βαδίζω δίπλα σου,
γαληνεύεις τη μορφή μου,
είσαι διάφανος και ειλικρινής μαζί μου,
σε θαυμάζω, με θαυμάζεις
αδύναμοι και οι δύο και δυνατοί,
σαν ανέβουμε στου Ολύμπου την κορφή!
Κατερίνα Ηρακλέους ©2023
Αρθρογράφος – Ποιήτρια
