Ποίηση – Φ Ο Β Ο Σ –

Ποίημα

Πού νάβρω λόγια να μερέψω τον καημό,
πού νάβρω θάλασσα να ταξιδέψει ο πόνος,
πολύ με κούρασε του κόσμου η βουή,
λιγάκι θα΄θελα να ηρεμήσω μόνος.

Κτένα στης νύχτας τα κατάμαυρα μαλλιά
είναι η θύμηση, και όπως τα κτενίζει,
με πάει πίσω εις τα χρόνια τα παλιά
κι όσο κι αν θέλω, στο παρόν δεν με γυρίζει.

Αγαπημένες της ζωής μου εποχές,
έχετε μόνιμη φωλιά σας την καρδιά μου,,
ντυμένες πάντα με της μοίρας τις ευχές,
χαρές αμέτρητες στην άδεια αγκαλιά μου.

Πολύ φοβάμαι έτσι που τρέχει το μυαλό
κι εγώ ξοπίσω προσπαθώ μα δεν το φτάνω,
μπροστά μου χάσκει ένας ατέλειωτος γκρεμός
κι εγώ στο χείλος του να βρίσκομαι επάνω!!

©2024 ΔΕΣΠΩ ΠΗΛΑΒΑΚΗ

Αρθρογράφος – Ποιήτρια