Ποίηση – Η Ρ Θ Ε Σ –

Ποίημα

Ήρθες,
στη μέση ενός ατέρμονου ονείρου.
Έκλαιγε η νύχτα στο περβάζι
Μιά πλημμυρίδα από σκοτάδι και νοτισμένους αναστεναγμούς
Η ώρα σιωπηλή και περασμένη με ετεροίωση αλαζονική.
Μιά δρασκελιά τα σύννεφα στων ματιών μου το διάσελο
Ερεμνός ο λογισμός,
ξεχύνεται σαν δρόλαπας στων αστεριών τα μονοπάτια
φίλερις, γαντζωμένος στα δίχτυα μιάς ανάμνησης
Έπεσε στην λίμνη η σιωπή.
Όχι δεν πνίγηκε,
σήκωσε κύματα καράβια αταξίδευτα
Ντύθηκαν οι λέξεις μουσκεμένη απελπισία
βαρίδι τα σύμφωνα,
τραβούσαν των φωνηέντων μου τον ήχο στην άβυσσο μέσα μου
Πάνω σέ λιβάδια με ασφόδελους ταξιδεύει ο άνεμος
και η νύχτα ημίγυμνη υφαίνει τον δρόμο
που θα με οδηγήσει μέσα από της σιωπής
τα μονοπάτια.

Ήρθες,
Και έγινε δρόμος η ρωγμή στην σκέψη μου
και το όνειρο απέκτησε συνάφεια στην ασαφή δομή του.
Κλείνω τα μάτια και αφουγκράζομαι
Και στο περβάζι, ήχοι και ψίθυροι,
της νύχτας,
τού ονείρου,

Σπασμένα γυαλιά οι ανάσες…..

©️2026 Κτενά Αργυρούλα
Αρθρογράφος * Ποιήτρια