Ποίηση – Μ Ο Ι Ρ Α –

Ποίημα

Τρυφερά της νοσταλγίας το χέρι
χαϊδεύει το ρυτιδωμένο πρόσωπο
του αδυσώπητου χρόνου.
Ποτάμια που κυλήσαν και παρέσυραν
όμορφα λόγια ερωτικά
μα και θυμού,
οι μέρες που έφυγαν.

Νύχτες του πάθους, της αμαρτίας,
σε απελπισμένους καιρούς,
πνίγηκαν και χάθηκαν.
Παρθένα κοριτσάκια
οι ανεκπλήρωτες επιθυμίες,
συγκατοικούν πια με ξετσίπωτες
πληρωμένες γυναίκες της ηδονής.

Τυχεροί όσοι σαν ιδιοκτήτες
ζήσαμε σ´αυτήν τη γη
και όχι μουσαφίρηδες
τυχαίας συνάντησης.
Τυχεροί όσοι το πεπρωμένο
απορρίψαμε
και χαρήκαμε όπως εμείς ορίσαμε
τη μοίρα μας !!!

©2023 ΔΕΣΠΩ ΠΗΛΑΒΑΚΗ

Αρθρογράφος – Ποιήτρια