Ποίηση – Μην κρύβεις νύχτα τον ήλιο μου –

Ποίημα

Μην κρύβεις νύχτα τον ήλιο μου.
Το σκοτάδι μετατρέπει
σε εφιάλτες τα όνειρα
και το μαύρο σκεπάζει τη μνήμη.

Μα εγώ θέλω να θυμάμαι
τη μέρα που οι βάρβαροι
μαγάρισαν τη γη μου
και θεριά κατασπάραξαν
τα αμούστακα παιδιά.
Θέλω να βλέπω
τον πληγωμένο Πενταδάχτυλο
με τη λόγχη του μισοφέγγαρου
βαθειά στην καρδιά του.

Μην κρύβεις νύχτα τον ήλιο μου.
Τρομαγμένο παιδί η ελπίδα,
της μάνας του αγνοούμενου,
λόγος ύπαρξης.

Της προδομένης και ματωμένης πατρίδας
τον ήλιο,
μην κρύβεις νύχτα.
Μόνον αυτό μας έμεινε
να φωτίζει τη σακατεμένη θύμηση.
Τόσα νεκρά παλληκάρια
που άκλαφτα δεν τ´άφησες,
άθαφτα όμως προσμένουν ακόμα.

Μην κρύβεις νύχτα τον ήλιο μου.
Να βρουν το δρόμο
της λευτεριάς οι εραστές
μήπως γυρίσουν πίσω!!!

©2024 ΔΕΣΠΩ ΠΗΛΑΒΑΚΗ

Αρθρογράφος – Ποιήτρια