Ποίηση – Ο Έρωτας μας –

Ποίημα

Μου είπες να γράψω.
Να γράψω ξανά.
Να γράψω για τον έρωτα.
Να γράψω για σένα και για μένα.
Να γράψω για την αγάπη μου ζήσαμε.
Πέντε προτάσεις πιο πάνω και κοντεύει
η στρόφιγγα της φλέβας ν΄ανοίξει.
Πεισματικά η ψυχή συνεχίζει να χαλιναγωγεί την καρδιά
που ανεβοκατεβαίνει μέσα στο στέρνο των συναισθημάτων μου.
Αργά και βασανιστικά αρχίζουν τα αισθήματα ν΄ανεβαίνουν
ένα ένα απ΄το σκοτάδι της νοσταλγίας μου.
Μου λες να σου γράψω
εσένα, που εξάντλησα όλες τις λέξεις μου
ντύνοντας σε μη μου κρυώσεις
εκείνο το φθινοπωρινό απόγευμα, στο σταθμό του τραίνου,
που μ΄έφερε από μια άλλη ζωή.
Αλήθεια θυμάσαι;
Όλο το σύμπαν συνωμότησε για μας
κι από κει κάναμε μια μεγάλη βόλτα που κράτησε όσο.
Έρωτας κεραυνοβόλος, με την πρώτη ματιά.
Σύνδεση συναισθημάτων και πραγμάτων.
Μια ανεξέλεγκτη ροή ερωτικών στιγμών.
Ξεναγηθήκαμε τόσο μέσα μας που γίναμε λαθρεπιβάτες
των ονείρων, ταξιδευτές των παρανόμων και ανώνυμων,
Ώσπου έφτασε η στιγμή να παραδώσουμε τα κλοπιμαία
στη ζωή, που μας ξάφνιασε ρίχνοντας διπλή ζαριά.
Και τότε συνωμότησε η λογική με την καρδιά
κάτω απ΄το τραπέζι δώσανε επιταγή βαριά.
Ανώφελο ο έρωτας να ζητά την εξαργύρωση του
βλέπεις η επιταγή σφραγίστηκε πλαστά.
Κι έρχεται ο χρόνος να δικάσει να πρέπει
ν΄απολογηθούμε για την αγάπη μας.
Εσύ φωνάζεις στη μεγάλη αίθουσα ”έχει άλλοθι”.
Κι εγω γυρνάω τα μάτια μου και σε ρουφάω
ως την τελευταία σταγόνα στην έρημο της λογικής μου.
Και μετά από λίγο πάλι φωνάζεις ”Μα έχει άλλοθι”.
Κι εγω πεθαίνω από αγάπη
όταν ακούω το ηχόχρωμα της φωνής σου
μα έλα που δε μ΄αφήνει ο σπαραγμός της λογικής να τρέξω σε σένα.
Και ξανά από λίγο σηκώνεσαι και σκίζεις τις φλέβες σου
μπροστά σ΄ένα βουβό ακροατήριο,
γεμίζοντας με αίμα τα έδρανα της σιωπής.
Κι εγω σκίζομαι μέσα μου γιατί θα μείνω στη φυλακή μου.
Κι είναι που δε θέλω να σ΄ελευθερώσω,
κι είναι που δεν τολμάω να σε φανταστώ να γεμίζεις
τις φλέβες σου με άλλον έρωτα, εκτός από τον δικό μας.
Κι είναι που θέλω να γυρίσω το χρόνο πίσω
να ζήσω ξανά λεπτό προς λεπτό, Όλα μας.
Μα έλα που η ζωή μου πέρασε χειροπέδες
και με σέρνει στα σκοτεινά κελιά της.
Κι όσο απομακρύνεσαι ακούω το έλα σου.
Κι όσο φωνάζεις χαρτογραφείς μέσα μου
έναν άλλον κόσμο, το δικό μας.
Σ΄αγαπώ που να πάρει
κι εκεί που τα δάκρυα λιμνάζουν εντός μου
ένας ήχος με ξυπνάει, όνειρο ήτανε ….
Ο Έρωτας μας όμως ήταν αληθινός …
___________________________________________

©2023 Δέσποινα Αποστολάκη

Αρθρογράφος – Ποιήτρια