Ποίημα
Αρχαίας τραγωδίας, βελανιδιά που κλαίει.
Θυμίαμα Αψίδας, που λόγια ελπίδας λέει.
Μοναχικό φεγγάρι, κρασί με συγκινήσεις,
θεϊκή αγγέλων χάρη, με άσπιλες συναντήσεις.
Χώμα προσκυνητάδων, σε δέντρα ματωμένα.
Δάσος των αφεντάδων, με τη χαμένη χλαίνα.
Κεριά θρηνούν τ’ Αστέρι, βελανιδιάς εικόνα,
της ξαστεριάς τ’ αγέρι, στου δάσους το χειμώνα.
Πηγάδι μαγεμένο, στων φυλλοβόλων τ’ άστρα,
σημείωμα θυμωμένο, διαφωνίας τα κάστρα.
Πικρόγελο στη δόξα, της ειρωνείας τα είδη,
πανηγυριών τα τόξα, προαιρετικό ταξίδι.
Λύπης η αλληγορία, στο δεύτερο το γράμμα,
‘λεγείας είν’ η πορεία, με συζητήσεων θάμα.
Μνήμες οι αντιρρήσεις, σπορά που αλαλάζει!
Χαμόγελου είν’ δεήσεις, στο χρόνο, που αλλάζει.
Των νεκρικών θαμώνων, άπορο είν’ καφενείο,
μύρα ιερών λειμώνων, στου θρήνου το σημείο.
Νερό δίχως πηγάδι, ανάγκη είν’ κι ικεσία,
το ξεραμένο χάδι, των φύλλων η Απουσία.
Πέτρινες διηγήσεις, με το ψωμί τ’ ονείρου,
καράβι, οργής θυμίσεις, των όψεων του Απείρου.
Αγώνες με εικόνες, η νεκρανάσταση μας,
σπόροι ανά τους αιώνες, γη της ανάτασης μας!
Ερώτημα είν’ το δάκρυ, μεθύσι απ’ την Περσία,
στην άδολη την άκρη, που προσδοκάει θυσία.
Μούσας το περιστέρι, στης γης τ’ αστροπελέκι,
δάσους ιερό ξεφτέρι και λύτρωσης λελέκι!
©️2025 Μιλτιάδης Ντόβας
Αρθρογράφος * Φιλόσοφος * Ποιητής
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα