Ποίηση – Το τραγούδι της Σειρήνας –

Ποίημα

Είναι το τραγούδι της Σειρήνας
που ακούγεται ξανά …
Σπάει τη σιωπή, σπάει και τα δεσμά
Μια άγνωστη, χωρίς οδηγίες, ελευθερία
ξεκινάει να μου χαϊδεύει τα μαλλιά,
να μου ψιθυρίζει με συμπόνια ‘Όλα θα πάνε καλά’
Ανοίγω τα μάτια από λήθαργο κατάντια
και παλεύω να καταλάβω που πήγαν όλοι …
Έρημοι δρόμοι γύρω μου και εγώ ξυπόλητη
σε μια πυρωμένη αφιλόξενη άσφαλτο, που πρέπει να διαβώ.
Έτσι πρέπει …λέει το τραγούδι
Έτσι σου πρέπει …σιγοτραγουδάνε κι οι άθλιοι διαβάτες,
που με περιτριγυρνάνε.
Είναι το τραγούδι της Σειρήνας
που απόψε άλλαξε σκοπό
που θέλει να θυσιάσω τα ‘έχω ανάγκη’ και ‘αγαπώ’
να συμμορφωθώ,
να συμπληρώσω την αίτηση υποταγής,
να πληρώσω αίμα στον αναγκαίο φόρο σιωπής.
Πρέπει να υποταχτώ
για να με καλέσουνε στον χορό,
για να βρω ταίρι ζηλευτό
από την ταμπέλα, αν έχει προίκα θα την παντρευτώ.
Είναι το τραγούδι της Σειρήνας
που κάποια Δαιμόνια ονόμασαν ‘ζωή’
που της έκλεψαν το φιλότιμο
και της ξεγύμνωσαν την ψυχή.
Εγώ πάντα μια ορφανή, που δεν ξέρει μουσική
που δεν θα τραγουδήσει ποτέ αυτόν τον σκοπό,
το τραγούδι της Σειρήνας – ζωής, που άρχισα να μισώ …

©2023 Μαρία Σταυρίδου

Αρθρογράφος – Συγγραφέας