Σκέψεις – Οι ώρες οι μικρές –

Σκέψεις

Μόλις έφτασαν οι ώρες οι μικρές και έκλεισαν τής πόλης τα φώτα,
σήκωσε τον γιακά και σκαρφάλωσε στο περβάζι.
Οι γάτες λένε έχουν εφτά ζωές, άσχετη σκέψη, έπρεπε όμως κάπως να διασκεδάσει τον φόβο της.
Είχε κλείσει και το δικό του φώς από νωρίς, έτσι θα έριχνε ανενόχλητη όσες ματιές ήθελε στο παράθυρό του.
Μα και βέβαια μπορούσε να κοιτάξει την ημέρα, τότε όμως  ήταν μοιρασμένες οι ματιές της, συναντιόταν με ματιές άλλων και δεν της άρεσε η πολυκοσμία.
Δεν ήξερε τί έψαχνε αλήθεια να δει, πάει καιρός που δεν υπήρχε κάτι για εκείνη.
Όχι δεν περίμενε τίποτα, δεν ζητούσε τίποτα, μόνο να, τώρα που κανείς άλλος δεν έβλεπε, ένιωθε πως μπορούσε να τρυπώσει, να κλέψει την μυρωδιά του, ένα χαμόγελο απ’τό όνειρο του, μιά σκέψη προχειρογραμμένη που μετανιωμένος μουντζούρωσε στον ύπνο του…
Οπωσδήποτε κάτι ελάχιστο που να δηλώνει την συνεχή του παρουσία
σε μιά νύχτα που οι ώρες μίκραιναν χωρίς να περνούν.
Αφουγκραζόταν την σιωπή κάνοντας έναν γύρο στο γραφείο του, στην καρέκλα του, μυρίζοντας τον καπνό του, ανασαίνοντας τον δικό του αέρα, προσποιούμενη ότι είχε μπει στον κόσμο του, πως όλα συνέβαιναν στ΄αλήθεια..
Κι όλο γλιστρούσε στο περβάζι, χωρίς να έχει επίγνωση κινδύνου, χωρίς να ξέρει πόσες ζωές έχει ετούτη την νύχτα και τό κυριότερο χωρίς να είναι γάτα ούτε κατά διάνοια.
Εδώ που τα λέμε βρισκόταν στο περβάζι τής νύχτας, δεν ήξερε αν και πόσο κινδύνευε στ, αλήθεια…
Έκλεισε σφιχτά τα βλέφαρα και πήδηξε πέφτοντας στο κενό.
Έλπιζε να πέσει στην αγκαλιά τού Μορφέα έστω κι από λάθος.
Τζίφος!
Η χαραυγή τρυπώνει από τίς γρίλιες και αυτή, με πορεία καθόδου, ακόμη πέφτει…

©2024 Κτενά Αργυρούλα
Αρθρογράφος – Ποιήτρια