Σκέψεις
Από μικρό κοριτσάκι ντυνόμουνα καλλωπιζόμουνα και έβγαινα έξω για να μου δίνει αγάπη ο κόσμος
και να μου λέει πόσο όμορφη είμαι…
Από αυτό τρεφόμουνα και από τον έρωτα για τη ζωή και όχι μόνο.
Δεν έτρωγα λες κι ήταν αγγαρεία το φαγητό, δεν είμαι και πολύ του φαγητού εντωμεταξύ!
Και τώρα που είμαι ολόκληρη γυναίκα το ίδιο ψώνιο είμαι…
Ελάχιστα πράγματα έχουν αλλάξει…
Δε θέλω να αλλάξουν άλλωστε, μου αρέσω έτσι όπως είμαι, αλλά όταν κοιτάζω στον καθρέφτη αυτός μου μιλάει,
σαν αυτόν στο παραμύθι ξέρεις εκείνο με τη Χιονάτη ντε … και… μου λέει…
“Προσγειώσου!!”
Δεν μπορώ να το διαχειριστώ, αλλά δεν μπορώ να το αλλάξω κιόλας, δεν το βάζω κάτω, το ίδιο νομίζω πάλι …
“Πόσο ομορφιά έχω μέσα μου …κι έξω μου!!”
Κοιτάζομαι στον καθρέφτη μου ξανά … Ναι… έχω…
Άλλωστε η ομορφιά είναι διαχρονική κι όσο μεγαλώνεις γίνεσαι και καλύτερη,
σαν το παλιό καλό κρασί που μεστώνει κι αποκτά άλλη αξία.
Καλό είναι κι αυτό πάντως, να νομίζεις ότι είσαι ο πιο όμορφος άνθρωπος του κόσμου… χα χα χα…
Ήπια λίγο κρασί παραπάνω και έχω κέφια…
Μέρες γιορτινές βλέπεις αυτό το διάστημα …
Επιβάλλεται λίγο κρασί παραπάνω και κάμποση ευθυμία….
Δε βγαίνει αλλιώς η ζωή μάτια μου αν δεν τη δούμε άλλωστε πιο εύθυμα …
Η ομορφιά μέσα μας φαίνεται άλλωστε και έξω μας είπαμε … να για αυτή που σας μιλούσα
ότι από μικρό παιδί την έχω την καλύτερη μου φίλη.
Κι εγώ αυτή την ομορφιά, αυτή την καλύτερη μου φίλη, συχνά πυκνά την παίρνω αγκαζέ και σουλατσάρουμε
στα πιο όμορφα και κεφάτα μονοπάτια της ζωής με τρέλα. Εκεί που περιδιαβαίνουν οι τρελοί,
οι πονεμένοι , οι μεθυσμένοι και οι ερωτευμένοι… και μάλιστα οι τελευταίοι είναι οι περισσότερο τρελοί από όλους!
Κι εγώ θα έχω να δηλώνω πάντα αθεράπευτα ερωτευμένη και όμορφα τρελή!!!
©2025 Ξένια Ανδριοπούλου
Αρθρογράφος * Συγγραφέας
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα