Σκέψεις
Ύμνησα με γ-ραφές στο χαρτί και στο σώμα
την ωραιότητα του έρωτα
μα δεν κατάφερα να κερδίσω την προσοχή σου.
Προτίμησα να κατοικήσω στον ίσκιο των βλεφάρων σου
όταν έσταξες πάνω μου κάτι από το φως σου.
Τώρα μια στάλα φως δεν μπαίνει στην σκοτεινή μου κάμαρα.
Ο φόβος βλέπεις εκτοπίζει το στιγμιαίο μαζί και απομένουμε μόνοι,
σαν το κρεμασμένο σεντόνι που αιωρείται στο σχοινί.
Μοιάζουν στους ανέμους οι άνθρωποι
και κάποιες φορές γίνονται πουλιά διαβατάρικα
με προορισμό την καταιγίδα και τον χαμό.
Παραμένουμε ατελείς,
αλλά μπορούμε να συνυπάρχουμε ως μεταξωτοί,
σε μια ζωή που την αγαπάμε
γι΄ αυτό το μετρημένο τίποτα και την γαλήνη της λήθης.
©2024 Ναϊάδα Αίγλη
Αρθρογράφος – Συγγραφέας
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα
Υπεροχη πενα