Σκέψεις – Καφές θερινής ραστώνης . . . –

Σκέψεις

… Αδικαιολόγητα μας κατηγορούν εμάς, τους αιώνιους και μανιώδεις εραστές του καφέ.
Πλησιάζοντας στα γνωστά στέκια, στην αρχή αναγνωρίζεις το χαρμάνι του από μακριά και γαληνεύεις.
Ύστερα οσμίζεσαι το άρωμα που το διακρίνεις ανάμεσα σε χιλιάδες αρώματα.
Βαρύς, βαρύ γλυκός, μέτριος, ελαφρύς, ξενόφερτος, ζωγραφισμένος με σαντιγί και όχι…
Μετά κάθεσαι νωχελικά στα τραπεζάκια της γευστικής ηδονής και απολαμβάνεις την γλυκόπικρη αίσθησή του
που ξεχύνεται τρέχοντας σαν καυτή λάβα μέσα σου,
γεμίζοντας όλα τα κενά: Υπαρξιακά, πολιτικά, συναισθηματικά, εργασιακά…

Μόλις αντιδράσει η καφεΐνη, ενεργοποιείται αυτόματα η όραση:
Σκέφτεσαι ταχύτερα, βλέπεις καλύτερα, προσέχεις ιδιαίτερα…
Αυτούς που περνούν, άλλους που έχεις καιρό να δεις, που τους αποφεύγεις
-όπως ο διάολος το λιβάνι- κι άλλους που πεθύμησες.
Σκανάρεις φιγούρες, πρόσωπα, κινήσεις, μάτια, αγκαλιές, ποδόγυρους…
Χαρούμενους, πεταχτούς, σινάμενους, κουνάμενους, θλιβερούς, ξηλωμένους…
Που γεννούν μύριες εκφράσεις συναισθημάτων: ανθρώπινες, οικείες, περίεργες, αλλότριες,
που κατεβαίνουν μέσα σου σαν γουλιά- γουλιά… Κι ύστερα χαλαρώνεις ηδυπαθής κι ακούς…

Στήνεις αυτί άθελά σου και ρουφάς δήθεν διακριτικά τους διάφορους ήχους
που έρχονται και καταλήγουν στην απεραντοσύνη της ραστώνης σου που κρατά όσο εσύ πίνεις…
Από τα γέλια των διπλανών, τα μυστικά τους πάθη, τα σκάνδαλα και τις προσωπικές ιστορίες,
τις χρήσεις και τις καταχρήσεις της ημέρας, τις φιλοσοφικές τους αναζητήσεις,
τον κοινωνικό έλεγχο -κοινώς κουτσομπολιό, την πολιτική κριτική, την οργή που αναβράζει μέσα μας και
που την καταστέλλει ο καφές. Όλα σε μία σύγχυση, αφηρημένη τέχνη
οχλοβοής με το κελάηδημα των πουλιών, τη μουσική του σαξοφωνίστα που παίζει στη γωνία,
ως και την αγωνία του ηθοποιού που αναζητά το κοινό του στο θέατρο του δρόμου.
Κι ύστερα, όταν η σαγηνευτική αίσθηση διαποτίσει τα μέλη σου και φτάσει ως τα μύχια της ύπαρξής σου,
αρχίζεις να δηλώνεις πιο αισθητά την παρουσία σου: Αγγίζεις, χαίρεσαι, χαιρετάς, ασπάζεσαι,
επικοινωνείς…
Έχεις ήδη χορτάσει από την πεμπτουσία της απόλαυσης, που περιέχεται σε ένα απλό φλιτζάνι καφέ
και τη διαχέεις μέσα από ένα χαμόγελο ή ένα φιλικό νεύμα στους γύρω σου…
Ένας καφές προοίμιο μιας υπέροχης θερινής ημέρας…

©2026 Ζωή Καλαφάτη
Αρθρογράφος * Λογοτέχνιδα