Ποίημα
Σ’ αυτόν τον τόπο τον ξερό,
πεθαίνει κάθε αθώο.
Που ξεπροβάλλει μιά στιγμή
και γέρνει μαραμένο.
Πώς ξεδιψάει η ζωή,
η φύση και το ζώο,
όταν περικυκλώνονται
με κάρβουνο αναμμένο;
Άκου, αχός κάτω απ’τη γη·
τρέμω τους ζωντανούς της,
γιατί μεγάλωναν κρυφά
τέρατα με αγκάθια.
Τώρα που αντίστροφα μετρά
χάνοντας τους χυμούς της,
θα μας χρεώσει ακριβά
γι’ αυτή μας την απάθεια.
©2026 Δώρα Ζαχαροπούλου
Αρθρογράφος * Ποιήτρια
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα