Σκέψεις – ΤΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΒΡΟΧΗΣ –

Σκέψεις

Ξύπνησα μ’ έναν ήλιο μέσα μου, μόνο, που το υγρό μπαλκόνι είχε αντίθετη άποψη.
Έβρεχε και το βιαστικό πλήθος έτρεχε κάτω από πολύχρωμες ομπρέλες και γυαλιστερές λαμαρίνες
στη θαλπωρή της ασφάλειας, ενώ η στενότητα του χώρου δήλωνε τις ανεπάρκειες
κι όλοι μαζί βρεγμένοι και ανύποπτοι βάδιζαν πιστεύοντας, πως η βροχή δραπετεύει
από τις λαμπερές επιφάνειες εξετάζοντας με περιέργεια πόσους λεκέδες βροχόνερου
είχε η βιτρίνα στην γωνία του δρόμου.

Ωστόσο φαίνονταν θυμωμένοι, σαν να κρατούσαν ξίφος αποκεφαλίζοντας τον αέρα
με πολεμικές κραυγές δίχως νόημα.

Ποια ήταν η μάχη και ποιος ο εχθρός,
όταν οι κουρασμένες σκέψεις νοιάζονταν μόνο για καταφύγιο,
που θα τους γλύτωνε από την κακοκαιρία;

Δεν καταλάβαινα τίποτα.
Αποσύρθηκα στο δωμάτιο και κράτησα τον ήλιο στο παράθυρο, να λιάζονται τα μυστήρια
και να ησυχάζουν μαζί με τα λουλούδια κι ένα φλιτζάνι ζεστό καφέ.

©2026 Nancy Rosered
Αρθρογράφος * Λογοτέχνιδα