Σκέψεις – Το Ταξίδι –

Σκέψεις

Η φύση δε μεταβάλλεται στον πυρήνα της.
Ο άνθρωπος εξελίσσεται, αλλά δεν αλλάζει χαρακτήρα.
Οι βασικές ιδιότητες παραμένουν αναλλοίωτες
και η δημιουργική δύναμη είναι ισάξια με την καταστροφική.
Μια αρμονία, όπως του καιρού τ´ απρόσμενα γυρίσματα.
Με δυο κρύες χαρές και μια βαθιά λύπη
περπάτησα το μονοπάτι της αλλόκοτης επίγειας παραζάλης,
με μια ανεξίτηλη ζωτική ενέργεια και απερίσκεπτο θάρρος.

Το ανικανοποίητο ερεθιστικό ένστικτο και η λάγνα φαντασία,
χάραξαν τη βασική μου πορεία
και ένα κάρμα γεμάτο τρόμο και πολλές εκπλήξεις,
υποκίνησε τον ηδονισμό της δυστυχίας.
Πικρός κι αγιάτρευτος, μοιραίος κι αδίστακτος,
δουλεύει αργά και αλύπητα, με μια αδιάκοπη κρυφή μανία,
να σου τσακίζει το κορμί,
αφού πρώτα γεμίσει την ψυχή με μια παγωμένη φρίκη
κι ένα τυφλό και αμετάκλητο δέος.
Μια υπαρξιακή ανατριχίλα.
Το ταξίδι ακαθόριστο, οι χώρες μακρινές κι απόμερες,
οι κίνδυνοι αμέτρητοι και οι άνθρωποι αδιάφοροι.
Αδιαφορία και με θεατρική ιδιοσυγκρασία,
ο εγωκεντρισμός, η κακία και η απάτη.

Όσο για τα όνειρά τους, υλικά, στιγμιαία και μεταβαλλόμενα.
Ένας ρακένδυτος άγγελος κι ένας χοντρός πολιτικάντης.
Ένας βολεμένος άφωνος κι ένας διαμαρτυρόμενος επαναστάτης.
Ένας γλοιώδης σφετεριστής κι ένας υπερήφανος εργάτης.
Ένας κακός δάσκαλος κι ένας αδιάντροπος κληρικός.
Ένας ασυνείδητος πατέρας και μια αμόρφωτη μάνα.
Μια μάζα ακατέργαστη στην περιστροφική δίνη της γης.
Μια ουσία διαβρωμένη, αλλά άυλη και αθάνατη.

Το ταξίδι τελειώνει,
αλλά η ροή συνεχίζει την άσκοπη περιστροφή της γης.
Η ζωή αναπαύεται στο μονότονο ρυθμό της
και οι μάζες αναπλάθονται με τα ίδια υλικά και μέτρα.
Μια μαγική ειρωνεία, μια ουτοπία αληθινή.
Ένα μεγάλο ψέμα σε μια παράλογη περιπέτεια.
Μια χαραγμένη πορεία και μια ανατριχιαστική απάθεια.

Ο καπετάνιος μέθυσε κι ο αυτόματος πιλότος αποσυντονίστηκε.
Το πλήρωμα αφέθηκε στη σαρκική απόλαυση
και στον ηδονισμό της βρώσης.
Ακατεύθυντοι και χαμένοι στην παραζάλη του καταναλωτισμού,
περιμένουν ασυναίσθητα το τέλος.

©2025 Στέλιος Μωκιάτος
Αρθρογράφος * Συγγραφέας