“Βροχή”
Μαύρα σύννεφα
κατακλύζουν τον γαλάζιο ουρανό
μια στιγμή σιωπής
μετά αστραπές
και ξαφνικά βροχή
γκρίζοι δρόμοι
χλωμά φώτα
εγώ στη μέση
δε με νοιάζει αν βραχώ
δε με νοιάζει αν κρυώσω
μου αρέσει η βροχή
γιατί κανένας δε μπορεί να δεί
τα δάκρυα
μου αρέσει η βροχή
γιατί το νερό ξεπλένει τον πόνο
μια ραγισμένη καρδιά
είναι πολύ δύσκολο να γιατρευτεί
θέλει χρόνο
και όπως πέφτει η βροχή
αγγίζει το πρόσωπό μου
με πνίγει η θλίψη
με πνίγει το παράπονό μου
είμαι μόνη..
διαλυμένα όνειρα
δεν ξανακολλάνε
ξεθωριασμένες αναμνήσεις
δεν ξαναζωντανεύουν
και στέκομαι εκεί
στη βροχή
ακόμα..
Γιώτα Ψυχογιού
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα