Σκέψεις
Άλλοι κάνουν απολογισμό του μήνα, άλλοι της εβδομάδας, άλλοι της μέρας και άλλοι της χρονιάς. Ο δικός μου απολογισμός γίνεται στα χρόνια, σ’ αυτά που έφυγαν μακριά. Γυρίζω πίσω, εκεί στο μηδέν και ξεκινώ την ανηφόρα. Μετράω χαρές, λύπες, επιτυχίες, απογοητεύσεις, λαμπερές στιγμές μα και μονοπάτια σκοτεινά.
Χαϊδεύω τα παιδικά μου σημάδια στα γόνατα και χαμογελώ. Ήξερα από τότε πως δε θα πονέσουν ποτέ ξανά. Λίγο οξυζενέ, λίγο βάμμα, ένα μικρό τσιρότο ήταν αρκετά για να με κάνουν να ξαναβγώ στους δρόμους της γειτονιάς μου και να πιάσω το παιχνίδι απ’ το σημείο που το άφησα.
Θυμάμαι ακόμα τη φωνή της μάνας μου, στην άκρη του μπαλκονιού, όταν προσπαθούσε να με μαζέψει επιτέλους μέσα.
Τρυπώνει στα ρουθούνια μου, σα να’ ναι σήμερα, η μυρωδιά της φρεσκοψημένης τυρόπιτας που με συνόδευε στο δρόμο για το σχολείο. Νιώθω τη δροσιά και τη γεύση εκείνου του μεσημεριανού παγωτού που ήταν η επιβράβευση για τις μπάμιες που είχα καταφέρει να φάω λίγο πριν.
Κι ύστερα ήρθε η ωριμότητα. Αυτή η τόσο εύηχη λέξη μα τόσο σκληρή. Μου πήρε πίσω ότι αγάπησα. Μου ξερίζωσε μια για πάντα όλα όσα γαλήνευαν ως τότε την ψυχή μου και για αντάλλαγμα μου έδωσε ευθύνες. Έδιωξε πέρα μακριά κάθε αθώο που πλημμύριζε την καρδιά μου και το αντικατέστησε με αυτό που λέγεται “αγώνας επιβίωσης”.
Έμαθα να ζω ανάμεσα σε θηρία που ανά πάσα στιγμή θα μπορούσαν να με κατασπαράξουν.
Έμαθα να είμαι κι εγώ ένα απ’αυτά. Έπρεπε να είμαι…
Κι αφού κολύμπησα στα πιο βαθιά νερά, κι αφού κατάφερα να είμαι ακόμα ζωντανή μέσα σ’ετούτη εδώ την κόλαση, τώρα πια μπορώ.
Μπορώ να ξαναπάρω πίσω όσα έχασα.
Μπορώ να χαμογελάσω στον κόσμο αληθινά, όπως παλιά, γιατί έμαθα πια πως για να σε σκοτώσουν πρέπει να θέλεις να πεθάνεις.
Όταν λοιπόν με συναντήσεις κάπου στο δρόμο σου τυχαία και δεις το πρόσωπό μου πια να λάμπει, μην απορήσεις… ένα παιδί συνάντησες που πήρε πίσω τη αθώα του καρδιά.
©2024 Καλλιόπη Θωμά
Αρθρογράφος – Ποιήτρια – Συγγραφέας
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα