Αφήγημα – Ο ήρωας της θυγατέρας –

Αφήγημα

Ο σοφός λαός ψιθυρίζει μεταξύ αστείου και σοβαρού πως ο πρώτος έρωτας κάθε μικρής θυγατέρας είναι ο πατέρας της. Ο όμορφος αρρενωπός ήρωας, με το βαθύ βλέμμα γεμάτο μυστήριο, που τα περισσότερα χρόνια της κοινής σας ζωής παλεύεις να το ερμηνεύσεις, να το κατανοήσεις. Εκείνος ο μελαχρινός… ή ξανθός… στρατιώτης που έρχεται ως δια μαγείας μπροστά σε κάθε κίνδυνο και τον εξαφανίζει με μια κίνηση, με μια λέξη, μ΄ένα αυστηρό βλέμμα.
Ο Βασιλιάς της μικρής αυλής, που πολλές φορές δεν πλησιάζει τα παιχνίδια και τις παρέες, μα εσύ το ξέρεις καλά πια, πως ότι και αν γίνει εκείνος θα το μάθει.
Ο ατρόμητος πολεμιστής που δε διστάζει να τα βάλει με Δράκους και θεριά που σκοτεινιάζουν τα όνειρα σου, που γεμίζουν αγωνία τα ροζ σύννεφα της αγκαλιάς σου.
Οι εφιάλτες σταματάνε, τα όνειρα αποκτάνε άλλους ήρωες μα εκείνος πάντα εκεί στη γωνιά τη μυστική, με το βλέμμα πάντα καρφωμένο πάνω σου να λαχταρά ν΄ακούσει το γέλιο… αλοίμονο… ή το κλάμα σου…
Αιώνια προστατευμένη και ήσυχη πως η ζωή θα είναι μια βόλτα ξεχωριστή… γιατί στο πλάι σου πάντα εκείνος θα καραδοκεί…
Μα η ζωή πολλές φορές δείχνει το πιο σκληρό της πρόσωπο και υποχρεώνει τη θυγατέρα να υποστεί το αβάσταχτο ‘αντίο’….
Τελείωσαν τα παραμύθια μπαμπά, τελειώσαν οι συζητήσεις στη βεράντα κάτω από τη σκιά της μουριάς, τελείωσαν οι συμβουλές τα πρωινά της Κυριακής, οι άγριες ματιές κάθε ζαβολιάς, τελείωσαν οι βόλτες με το κατσαριδάκι και οι καλοκαιρινές βουτιές την ώρα που η πιο όμορφη αυγή μας καλημέριζε, τελείωσαν τα κλεφτά φιλιά στη μάνα και η πιο γλυκιά αμηχανία που τα συνόδευε στο βλέμμα σου… όλα τελείωσαν και εγώ τώρα παλεύω να αρκεστώ μ΄αυτές τις γλυκόπικρες αναμνήσεις που μου έχουν απομείνει μόνη παρηγοριά…
Όλα τελείωσαν εκτός από την ανάγκη μου να σε ξαναδώ, να σε ξανακούσω…
Ας είναι… θα συμβιβαστώ… εξάλλου μέχρι το τέλος αυτού του σκληρού κόσμου, εκτός από μάνα, αδελφή, φίλη και ερωμένη θα είμαι πάντα η θυγατέρα και εσύ πάντα ο ήρωας της…

©2024 Μαρία Σταυρίδου
Αρθρογράφος * Λογοτέχνιδα